تاریخچه ی استایل بوهمین

مهشاد فریدونی
نوشته شده توسط مهشاد فریدونی

اگر طرفدار موسیقی یا فشن هستید، پس احتمالا تاکنون اسم مراسم کوچلا به گوشتان خورده است.

کوچلا (coachella) مراسم موسیقی است که سالانه به مدت دو هفته بی وقفه در صحرای کالیفرنیا برگزار می شود.

از آنجایی که این مراسم در دو هفته ی آخر ماه آوریل برگزار می شود، تاریخ متغییری دارد و در سال ۱۹۹۹ برای اولین بار به مدت دو روز برپا شد.

شرکت کنندگان به طور عمده با استایل بوهمین (یا به طور خلاصه بوهو) و هیپی در این جشنواره حاضر میشوند.

برگزاری این مراسم طی ۲۱ سال گذشته موجب علاقه مندی دوباره ی مردم به این استایل شده است.

 

 

در ادامه این مقاله از تهران مدا به تاریخچه استایل بوهمین و پیدایش آن می پردازیم.

ریشه ی این استایل «بوهمین» در اوایل قرن ۱۹ام شکل گرفته  و یک کلمه ی فرانسوی و  به معنای «کولی» می باشد.

این لقب برای اولین بار به مهاجرانی داده شد که به اروپا سفر کرده بودند.

از دلایل اصلی پیدایش این استایل می توان به آزادی خواهی مردم در عرصه ی لباس و تمایل آن ها به سمت لباس های کمتر رسمی اشاره کرد.
با شروع قرن بیستم بسیاری از زنان به دنبال تغییر چارچوب های اجتماعی و شکستن کلیشه ها بودند.

با شکل گیری جنبش های متعدد در این زمینه، تغییرات بسیاری در صنعت لباس زنان ایجاد شد. (برای اطلاعات بیشتر درباره پوشش زنان در دهه ی ۶۰ اینجا را کلیک کنید.)

آغاز جنگ جهانی اول و مشغول به کار شدن بسیاری از زنان، آنان را بیش از پیش به سمت لباسهای راحتی سوق داد.

شلوارهای مردانه کم کم جای دامن های بلند را گرفتند.

کارول لمبارد بازیگر آمریکایی از اولین کسانی بود که از استایل های مردانه استقبال کرد.

این حمایت ، انتقاد بسیاری را برانگیخت. او در این رابطه گفت:«ما در یک دنیای مردانه زندگی می کنیم؛ و برای موفقیت در این دنیا باید مردانه لباس پوشید اما این موضوع دلیل نمی شود تا من هویت زنانه ی خود را فراموش کنم.

هم چنان رژ لب مناسب لباسم را انتخاب می کنم. من فقط آزادی بیشتر می خواهم.»

 

 

کارول لمبارد

کارول لمبارد

 

بعد از جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۴۷ برند کریستین دیور مجموعه ای جدید از لباس هایش را در پاریس به نمایش عموم گذاشت.

این مجموعه شروع الهامی برای استایل زنان تا حدود ۲۰ سال بعد(تا اواخر دهه ی ۶۰ میلادی) بود.

پس از این مجموعه کشورهای مختلف با توجه به فرهنگ و سلایق خود، از این مجموعه الگوبرداری کردند و به بازار مد خودشان جهت دادند.
در دهه ی ۶۰ شاهد شکسته شدن کلیشه های جنسیتی بیشتر در لباس های زنانه بودیم.

آن ها از کت های چرم و جیر، دامن های کوتاه و لباس هایی که حس و حال شورشگرانه ای داشتند، استفاده کردند.

فشن مردان هم دچار تغییراتی شده بود. الگوبرداری از استایل چگوارا و موهای بلند از تغییرات بزرگ این دهه در استایل مردانه بود.

چاپ و انتشار کتاب «در راه جاده»  ۱۹۵۷، تاثیر زیادی در روند تغییر فشن در دهه ی پس از انتشار آن داشت.

شخصیت های اثر جک کرواک از بافتنی های یقه اسکی و شلوارهای جین، کتانی و یا طرح های راه راه و چارخانه بسیار استفاده می کردند.

چیزی که در دهه ی ۶۰ بر تن بسیاری از مردان دیده می شد.

دیکاپریو در فیلم روزی روزگاری در هالیوود

جنبش های فرهنگی و سیاسی مختلف در این دهه ، همگی در این راستا بودند که استایل بوهمین را بیش از هر زمان دیگری به خود جلب می کردند.
اما قبل از اینکه استایل بوهمین به طور کامل شکل بگیرد، طرفداران این سبک در نیمه ی دوم دهه ی ۶۰ با نام «بیت نک» ها شناخته می شدند.

شما برای مشاهده ادامه مطلب باید و یا ثبت نام کنید

درباره نویسنده

مهشاد فریدونی

مهشاد فریدونی

دیدگاهتان را بنویسید

Registration

رمز خود را فراموش کرده اید؟

تهران مدا