تاریخچه رژلب

نیلوفر ترابنده
نوشته شده توسط نیلوفر ترابنده

مخترع رژلب از این جهت که اختراعی باستانی است مشخص نیست.

اگرچه می­توانیم رد پای تاریخ استفاده از رژلب و افراد خالق فرمول­های خاص و روش­های بسته­ بندی آن را بگیریم.

انسان­ها از اعصار پیش از تاریخ همیشه دوست داشتند از همدیگر متمایز باشند. لباس، کفش، ابزار، جواهرات و لوازم آرایشی اولین راه­های ایجاد این تمایز بودند.

اما رژ لب و نقاشی صورت در ظاهر ما بیشترین توجه را به خود جلب می­کند.

اگر شما هم علاقه مند هستید در این سفر تاریخی  تهران مدا را همراهی کنید صفحه را پایین بکشید.

 

 

داستان  ۵۰۰۰ سال قبل از روی میزآرایش ملکه سومر در شهر اور (عراق کنونی) شروع می­شود.

او به عنوان فردی بلندمرتبه در یکی از اولین تمدن­های شناخته شده­ ی بین النهرین سربندها و جواهرات زیبایی استفاده می­کرد.

اما بخش مهمی از چهره ی ملکه لب­های رنگ روشن و براق بود که آنها را با استفاده از ترکیبات پودر سنگ سرخ و سرب سفید، محفوظ در صدف­های راه راه ، رنگ می­کرد.

کلئوپاترا ۲۰۰۰ سال بعد در ادامه این حرکت در میان مصریان ، اعم از  زن و چه مرد پیشگام شد.

آرایش سنگین چشم به رنگ سیاه بدون رنگ­های جسورانه­ای مثل نارنجی، سرخابی و سورمه ­ای برای لب ، کامل نبود.

اگرچه مصری­ان از مواد مضری مثل سرب و مخلوط مانیتول برومین و ید استفاده می­کردند که می­توانست منجر به بیماری­های جدی و حتی مرگ شود.

خاورمیانه همانطور که از لبان رنگی زنان در نقاشی­های دیواری مشهود است در دوران باستان آزادانه­ ترین نگرش را به رژلب داشت.

زنان ژاپنی آرایش­های سنگین و لبانی تیره حاصل از قیر و موم داشتند.

تنها در یونان باستان استفاده از رژلب مساوی با روسپیگری بود و روسپیان طبق قانون باید رژلب تیره می­زدند.

بعد از موفقیت مصر در گسترش اختراعات و پیشرفت­هایش در سرتاسر اروپا رژلب جایگاه خود را بین بازیگران یونان و امپراطوری رم پیدا کرد.

زمانی که  مسیحیت در اروپا رواج پیدا کرد، رژلب ،  متعلق به گذشته و تقریبا فراموش شده بود.

( کلیسای کاتولیک استفاده از لوازم آرایشی را محکوم می­کرد و اغلب استفاده از رژلب قرمز را به پرستش شیطان ربط می­داد).

 

 

رژلب در قرن ۱۶ و در پی تغییرات چشمگیر مد توسط ملکه انگلستان الیزابت اول حیاتی دوباره یافت.

ملکه الیزابت اول توجهی به خشم و ترس از آتش جهنم کلیسا نداشت.

علاقه او به رنگ لب­هایش تا جایی بود که باور داشت آن­ها قدرت جادویی دارند و می­توانند دردها را درمان کنند و مرگ را برانند.

البته  با توجه به سرب سفید که یکی از عناصر اصلی بکار رفته در آن بود تناقض تلخی را موجب میشد.

ملکه رژلب­هایش را خودش درست می­کرد اما بسیاری از رژلب­ های آن زمان سفیداب داشتند که از سرب تهیه می­شد.

استایل او با صورت سفید و سرد و لب­هایی رنگی تا مدتها بین مردم محبوب بود اما بعد از آن رژلب در حد افراد حاشیه نشین جامعه پایین آمد و فقط زنان طبقات پایین و روسپیان از آن استفاده می­کردند.

این گرایش به مدت چند قرن ادامه داشت تا اینکه انقلاب صنعتی در اواخر قرن ۱۹ رژلب را به بازار مد برگرداند.

رژ لب قرمز هنوز در اواخر ۱۸۰۰ و عصر ویکتوریا عنصری ناراحت کننده و تکان دهنده بود.

از آنجا که آرایش کردن در آن روزها در مکانهای عمومی انجام نمی­شد حرکتی محرمانه و خصوصی بود و استفاده از قلم موی آرایش عملی اغواگرانه  محسوب میشد.

از نظر تاریخدانان اولین رژلب تجاری ( نه محصولات خانگی) در سال ۱۸۸۴ تولید شد. عطرسازان پاریسی اولین بار شروع به فروختن لوازم آرایشی لب به مشتریان کردند.

 

 

 

در اواخر ۱۸۹۰ کمپانی سیرز و ریبوک  در کاتالوگ­های خود شروع به تبلیغ و فروش رژلب و رژگونه کرد.

لوازم آرایشی لب در ابتدا به شکلی که امروزه با آن آشنا هستیم بسته­ بندی نمی­شد.

در آن زمان لوازم آرایشی لب ، در کاغذ ابریشمی، در لوله­ های کاغذی، کاغذهای رنگی و یا ظرف­های کوچک فروخته می­شدند.

در سال ۱۹۱۵ “موریس لوی” از کمپانی اسکوویل  جای رژلب را تقریبا به شکل امروزی آن اختراع کرد و در پایین این لوله فلزی اهرم کوچکی بود که رژ لب با آن بالا  وپایین می­رفت.

لوی اختراع خود را «لوله لوی» نامید.

باور کنید یا نه فرمول ساخت رژلب، ترکیباتی شامل ؛ پودرهای رنگ­دانه، حشرات له شده، کره، موم، و روغن زیتون بود.

این فرمول­های اولیه تنها چندساعت، پیش از آنکه فاسد شوند و تاثیرات مخربی روی سلامتی فرد بگذارند دوام داشت.

در ۱۹۲۷ شیمی­دانی فرانسوی به نام پل بودقو فرمولی را اختراع کرد که آن را «رژ بوسه» نامید.

و اولین رژ لبی بود که بر اثر بوسیدن پاک نمی­شد. از قضا این رژ لب به دلیل ماندگاری فوق العاده روی لب افراد از بازار منع شد چون به نظر می­رسید پاک کردن آن کار سختی باشد.

 

هنرپیشگان زن عصرطلایی هالیوود مثل “کلارا بو ” و  “تدا بارا ” زنان جهان را ترغیب کردند تا از لب­های کوپیدی (کمانی) شان تقلید کنند.

نورافکن­های داغ استودیوهای فیلمسازی باعث می­شد آرایش لب زنان بازیگر خراب شود.

بنابراین گریمورهای اولیه در آن روزها با استفاده از کرم ­پودر خط اصلی لب­های نقش اول زن را می­پوشاندند و تنها شست دست را به رژلب آغشته می­کردند و وسط لب­ها می­گذاشتند.

“کلارا بو “این ظاهر را دوست داشت و از این گریم بیرون از استودیو و روی جلد مجلات هم استفاده می­کرد و هزاران زن در اقصی نقاط جهان ترغیب به تقلید از این ستاره سینما می­شدند.

در دوران جنگ، تولید رژلب در اروپا به دلیل جیره­ بندی متوقف شد، اما رژلب برای آمریکایی­ها جز ضروری مقاومت در جنگ ، و نمادی بود از روحیه یک دخترقوی در مواجهه با خطر!

رختکن کارخانه­ ها با رژلب پرشده بود و تفنگداران زن نیروی دریایی رنگ رسمی خودشان را داشتند:« Montezuma Red»

رژلب بار دیگر در سال ۱۹۷۰ به ابزاری اعتراضی تبدیل شد.

خوانندگان زن و مرد  موسیقی پانک راک هر دو  از آن برای بیان سنت ­گریزی استفاده می­کردند.

بنفش و مشکی محبوب­ترین رنگ­های آن زمان ،بدون اینکه مردانگی را قربانی کنند درهای اعتراض به الگوهای جنسیتی را باز کردند.

با ورود به ۲۰۲۰ ودوران جدیدی از رهایی زنان از هویت جنسی این ابزار آرایشی نمادین بار دیگر تبدیل به ابزاری سمبولیک برای ایجاد تغییر شده است.

آلساندرو میشله کمپین رژلب­های پیشرو برند گوچی را ابداع کرده­ که حاوی این پیام مهم و قدرتمند است:

زمان آن رسیده از تصویر جامعه از بی ­نقصی فاصله بگیریم. وقت آن رسیده نقص­های خود را دوست داشته باشیم.

پس این بار که کیف خود را باز کرده  و به رژلب­هایی که در آن هستند نگاه کردید به سفرشگفت انگیزی که داشتند فکر کنید.

اگرچه رژلب راه درازی را از سنگ­ها و حشرات مرده تا فرمول­های فوق پیشرفته امروزی طی کرده اما همیشه  ماندگار بوده که این هم از  توانایی های رژلب در خوشحال کردن ما است.

 

 

درباره نویسنده

نیلوفر ترابنده

نیلوفر ترابنده

دیدگاهتان را بنویسید

Registration

رمز خود را فراموش کرده اید؟

تهران مدا