۱۰عکاس تاثیرگذار مد

10 عکاس تاثیرگزار
فاطمه روشن پور
نوشته شده توسط فاطمه روشن پور

در هر عرصه افراد تاثیرگذاری وجود دارند که شیوه پیشرفت  آن صنعت را تغییر داده اند.

عرصه عکاسی مد هم از این قائده مستثنی نیست.

در این مقاله از تهران مدا به بیوگرافی ۱۰ عکاس مد تاثیرگذار می پردازیم.

هلمت نیوتن (Helmut Newton)

هلمت نیوتن متولد ۳۱ اکتبر ۱۹۲۰ آلمان بود. پدر او صاحب کارخانه دکمه بود و خانواده ثروتمندی داشت.

او به علت عملکرد بدش از مدرسه در سن ۱۲ سالگی اخراج شد، از همان هنگام به عکاسی علاقه زیادی داشت و با اولین دوربینش شروع به عکاسی کرد.

در سن ۱۶ سالگی برای عکاس مشهور Yva (Elsie Neuländer Simon) شروع به کار کرد.

در سال ۱۹۳۸ به علت فعالیت آلمان علیه یهودیان آن‌ها مجبور به نقل‌مکان به آمریکای جنوبی شدند، خانواده‌اش او را به سمت چین فرستادند اما او در سنگاپور ماند.

در آنجا باز علاقه‌اش را دنبال کرد و در روزنامه‌ای مشغول بکار شد.

بعد استودیو عکاسی خودش را به راه انداخت اما موفق نشد.

در سال ۱۹۴۰ توسط ارتش انگلیس به‌عنوان دشمن بیگانه به اردوگاه ارتش استرالیا فرستاده شد و به مدت ۵ سال تا پایان جنگ در ارتش به‌عنوان راننده خدمت کرد، در عوض اقامت استرالیا را گرفت و فامیل خود را به نیوتن تغییر داد و بار دیگر رویای خود را دنبال کرد.

در سال ۱۹۴۶ استودیو عکاسی خود را در ملبورن راه انداخت و در زمینه‌ی مد و تئاتر فعالیت کرد.

با شهرت یافتن درزمینه‌ی مد عکس‌های او در سال ۱۹۵۶ در وگ بریتانیا نشان داده شد و با وگ قرارداد یک‌ساله بست.

او به لندن نقل‌مکان کرد. یک ماه قبل از اتمام قرارداد لندن را ترک کرد و به پاریس رفت.

در آنجا با مجلات فرانسوی و آلمانی شروع بکار کرد.

با وگ فرانسه همکاری کرد و بهترین کار خود را آنجا انجام داد. با گذشت زمان به شهرت قابل‌توجهی در پاریس دست یافت و برای بسیاری از مجلات ازجمله هارپربازار،Nova,Queen,Marie Claire,Elle, کار کرد.

مجموعه عکس‌های فراوانی منتشر کرد، معروف‌ترین آن‌ها «زنان سفیدپوست» که در سال ۱۹۷۶ عکاسی شد و شیوه ترسیم زنان و نقش زنان در جامعه غربی را تغییر داد.

«شب‌های بی‌خواب» و «برهنه‌های بزرگ» که در سال ۱۹۸۱ درحالی‌که مدل‌ها با ژست‌های احساسی در خیابان بودند و غیرمتعارف به نظر می‌رسیدند، تصویربرداری شدند.

سبک نیوتن مقداری آزاردهنده و وابسته به نیروی غیرطبیعی در سوژه عکس بود و همین دیدگاه منجر به شناخت نیوتن به‌عنوان عکاسی مهم شد.

وی در سال ۲۰۰۴ به علت تصادف در کالیفرنیا درگذشت.

استیون میسل (Steven Miesel)

استیون میسل متولد ۱۹۵۴ نیویورک است. به علت علاقه زیادش به مدل‌ها از کودکی آن‌ها را از روی مجله‌ها نقاشی می‌کرد.

زمانی که ۱۲ سالش بود از دوستانش خواست تا با آژانس‌های مدلینگ تماس بگریند تا قرار ملاقاتی به اسم دستیار ریچارد آودون ترتیب دهند و با این فریبکاری موفق به دیدار توییگی سوپر مدل آن زمان در بیرون از محل قرار دروغینشان شد.

استیون در مدرسه طراحی و بعد در مدرسه پارسونز که مختص طراحی بود تحصیل کرد، دوره‌های مختلف ازجمله تصویرگری مد را گذراند.

پس از فارغ‌التحصیلی شروع به تصویرگری برای طراح لباسی به اسم Halston کرد، او می‌خواست برای همیشه تصویرگری را دنبال کند تا اینکه با حرفه عکاسی آشنا شد و ماندگاری عکس‌ها نظر او را تغییر داد.

استیون به elite رفت و در آنجا به او امکان عکاسی از چند مدل داده شد.

عکاسی در خیابان، پارک و … از مدل‌ها کاری کرد که نام Phoebe Cates بر سر زبان‌ها بیافتد.

او در دهه ۸۰ با افراد مشهوری همچون مدونا،RIAA کارش را ادامه داد.

همکاری او با مدونا ادامه داشت زیرا عکاس مورد اعتماد او بود و کتابی شامل تصاویر چشمگیر و اغواکننده از مدونا را عکاسی کرد.

استیون برای برندهای معروفی همچون ورساچه، دولچه گابانا، لوییس ویتون، بالانساگا و کالوین کلین عکاسی کرده است.

موفقیت‌آمیزترین آن‌ها عکس‌برداری از مجموعه‌های فصلی پرادا از سال ۲۰۰۴ تا به امروز است.

 

از سال ۱۹۸۸ کاورهای وگ ایتالیا را عکس‌برداری کرده.

Anna Sui یکی از دوستان صمیمی اوست که کمپین او را نیز عکاسی می‌کند و آنا سویی به ندرت از تبلیغات استفاده می‌کند.

استیون باعث شهرت بسیاری از مدل‌ها، آرایشگران و طراحان شده ازجمله آن‌ها نائومی کمپبل Naomi Campbell مشهور است.

او با آمیختن توانایی‌هایش با فیلم‌نامه‌نویسی، فرهنگ معاصر را منعکس می‌کند.

ریچارد آودون (Richard Avedon)

ریچارد آودون متولد ۱۵ می ۱۹۲۳ آمریکا بود. خانواده مادرش تولیدکنندگان پوشاک بودند و پدرش صاحب فروشگاه لباس به نام خیابان پنجم آودون بود، ازاینجا او به مد بسیار علاقه‌مندشد.

از عکاسی در مغازه پدرش بسیار لذت می‌برد و در ۱۲ سالگی به باشگاه دوربین YMHA پیوست.

او در دبیرستان دوییت کلینتون نیویورک درس خواند و با جیمز بالدوین نویسنده همکلاسی بود.

علاوه بر مد و عکاسی به شعر نیز علاقه‌مند بود. در دبیرستان برنده جایزه شاعر دبیرستان‌های شهر شد.

در دانشگاه کلمبیا در رشته فلسفه و شعر ثبت‌نام کرد اما پس از یک سال آن را رها کرد.

جنگ جهانی دوم فرارسید و او به مدت دو سال به‌عنوان عکاس خدمت کرد.

در سال ۱۹۴۴ به مدرسه ای جدید در شهر نیویورک رفت و در آنجا شاگرد آکسی برادوویچ مدیر هنری مجله‌ هارپربازار شد و توانست توجه او را جلب کند و در مجله استخدام شود.

در اواخر دهه ۴۰ و اوایل دهه ۵۰ آخرین مدهای پاریس را در کافه‌ها، کاباره‌ها و خیابان‌های دیدنی باظرافت به تصویر کشید.

در دهه ۵۰ به‌عنوان یکی از بااستعدادترین عکاسان مد تجاری شناخته شد.

مدل‌های او در تصاویر در حال خندیدن و حرکت کردن بودند که همین امر علت تمایز کارهای او شد.

در اواخر این دهه فیلم Funny Face با بازی آدری هیپبورن بر اساس شخصیت وی ساخته شد و ریچارد به‌عنوان عکاس مشاور فیلم حضور داشت.

سال ۱۹۶۵ هارپربازار را ترک کرد و تا سال ۱۹۹۰ به وگ پیوست.

۱۴۸ کاور وگ را عکاسی کرد و یکی از عکاسان افسانه‌ای دایانا وریلند (سردبیر مجله وگ در آن زمان) شد.

آودون در پشت بسیاری از کمپین‌های مشهور همچون تصویر بروک شیلدز ۱۵ ساله برای برند کلوین کلاین بود.

او از شخصیت‌های سیاسی برجسته‌ای همچون هیلاری کلینتون عکاسی کرد.

آخرین پروژه او طی فعالیتش برای نیویورک‌تایمز «دموکراسی» نام داشت که شامل تصاویری از رهبران سیاسی همچون «کارل روو» و «جان کری» و همچنین شهروندان عادی بود.

زمان فعالیتش در «نیویورک‌تایمز» گفت من تقریباً از همه دنیا عکس گرفته‌ام اما این بار بجای افراد مشهور به دنبال افراد برجسته‌ای هستم که به ایجاد تفاوت در دنیا کمک کرده اند.

ریچارد آودون در اکتبر ۲۰۰۴ درگذشت و آثار سورئال خود را به همراه چندین جلد کتاب بجای گذاشت.

ماریو تستینو (Mario Testino)

ماریو تستینو ۳۰ اکتبر ۱۹۴۵ در خانواده اسپانیایی-ایرلندی در پرو متولد شد.

پدرش تاجر بود. او در رشته‌های اقتصاد، حقوق و روابط بین‌الملل تحصیل کرد اما چون از دوران کودکی شخصیتی خلاق داشت سال ۱۹۷۶ در لندن دوره عکاسی را گذراند.

در لندن زندگی سختی داشت زمانی که در رستوران کار می‌کرد از چند کارمند مجله وگ که به آنجا می‌رفتند عکس گرفت، آن‌ها مشتاق عکس‌های او شدند. 

در سال ۱۹۸۳ کارهای تستینو در مجله وگ منتشر شد و کار عکاسی او به‌عنوان فریلنسر آغاز شد.

در ابتدا برای وگ بریتانیا و بعد با نسخه‌های متعدد اروپایی همکاری کرد.

در سال ۱۹۸۶ به نیویورک رفت و به‌عنوان عکاس مجله vanity fair و وگ آمریکا شروع به کار کرد.

در سال ۱۹۹۵ به‌عنوان عکاس کمپین گوچی انتخاب شد و به علت خلاقیتش موردتوجه برندهایی همچون دونا کارن، ورساچه واقع شد.

در سال ۱۹۹۷ چند ماه قبل از مرگ پرنسس دایانا عکس‌های این ملکه به‌یادماندنی را برای مجله vanity fair عکاسی کرد.

احتمالاً این آخرین عکس‌های پرنسس بودند و ازآن‌پس برای ثبت لحظات خاص خانواده سلطنتی یکی از عکاسان موردعلاقه آن‌ها شد.

او چندین نمایشگاه برگزار کرد که یکی از آن‌ها شامل «عکس‌های پرنسس دایانا و پرنس ولز» بود و در کاخ کنزینگتون برگزار شد.

سبک عکاسی ماریو دقیق، پرجنب‌وجوش و دارای ترکیبی از دو وجه فرهنگی و تجاری است.

عکس‌های او بیشتر از کلمات گویاست.

ماریو دست به فعالیت‌های انسان دوستانه بسیاری زده ازجمله کمک به «زلزله‌زدگان پرو»، «کمک به ایدز» و چندین سازمان حمایتی دیگر.

آنی لیبوویتز (Annie Leibovitz)

آنی لیبوویتز ۲ اکتبر ۱۹۴۹ در آمریکا به دنیا آمد. پدر او سرهنگ نیروی هوایی آمریکا و مادرش مربی رقص بود. در مدرسه درگیر کارهای هنری و موسیقی بود.

زمان جنگ ویتنام، عکاسی را آغاز کرد. در رشته نقاشی

تحصیل کرد اما عکاسی را ادامه داد و تحت تأثیر آثار عکاسانی چون «رابرت فرانک» و «هنری کارتیه برسون» قرار گرفت.

از سال ۱۹۷۰ کارش با مجله رولینگ استون Rolling-Stone که تازه تأسیس‌شده بود آغاز شد. به علت سبک خاص عکاسی پرتره‌اش تا سال ۱۹۸۳ با آن‌ها به همکاری ادامه داد.

در سال ۱۹۷۱-۷۲ برای گروه موسیقی Rolling-Stone عکاسی کرد، آن‌ها شیفته عکاسی او شدند و او را به‌عنوان عکاس تور خود در سال ۱۹۷۵ انتخاب کردند.

او در طی دهه ۷۰ ۸۰ با خوانندگان بزرگ دیگری همچون John Lennon و Joan Armatrading همکاری داشت.

جان لنون چند روز بعد از عکاسی کشته شد و این آثار به ماندگارترین آثار آنی لیبوویتز تبدیل شدند.

از سال ۱۹۸۳ همکاری‌اش با Vanity Fair را آغاز کرد. آثار او ازنظر زیباشناسی برجسته و همچنین تخیلی هستند، مانند تصاویر او از ناتالیا وودیانووا Natalia Vodianova در نقش «آلیس در سرزمین عجایب» که سال ۱۹۹۱ در وگ به چاپ رسید.

آنی لیبوویتز اولین زنی بود که نمایشگاه آثار خود را در واشنگتن برگزار کرد.

پس‌ازآن در کاخ لژیون و موزه بروکلین نمایشگاه برگزار کرد.

یکی از نمادی‌ترین تصاویرش متعلق به هیلاری کلینتون است که در سال ۱۹۹۸ برای اولین بار تصویر این بانوی تراز اول روی مجله وگ به چاپ رسید.

یکی از آثار او که بسیار موردتوجه قرار گرفت عکاسی او از دمی مور Demi More در دوران بارداری بود که در مجله vanity fair به چاپ رسید که موردتوجه منتقدین قرار گرفت و جوایز متعددی دریافت کرد.

سایر آثار برجسته او تصاویری از سیلوستر استالونه، ویویی گلدبرگ، کیتلین جنر (درست بعد از تغییر هویتش به‌عنوان یک زن)، کیت هارینگ و مسابقات المپیک تابستانی ۱۹۹۶ آتلانتا-جورجیا است.

او همچنین کمپین‌های تبلیغاتی موفقی ازجمله برای AMERICAN EXPRESS,Gap داشته است.

این عکاس مشهور کتاب‌های متعددی به چاپ رسانده یکی از آن‌ها شامل تصاویر «زنان در دادگاه‌ها» و «دختران وگاس» است دیگری حاوی تصاویر «چهره‌های مهم عرصه موسیقی» می‌باشد.

ایروینگ پن (Irving Penn)

ایروینگ پن سال ۱۹۱۷ در نیوجرسی متولد شد. او از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۸ در دانشکده هنرهای صنعتی موزه فیلادلفیا تحصیل کرد. زمانی که شاگرد آلکسی بردوویچ (مدیر هنری مجله وگ) بود کارهای طراحی خود را در وگ منتشر می‌کرد.

در دهه ۵۰ استودیوی شخصی خود را در نیویورک راه‌اندازی کرد و شروع به عکاسی تجاری ازجمله برای De Beers، Clinique، Issey Miyake و General Food کرد. بعد در وگ شروع به کار کرد، آنجا روی طراحی مجله کار می‌کرد و بعد به‌عنوان عکاس شروع بکار کرد.

برای اولین بار در سال ۱۹۸۳ اولین عکس پن روی جلد وگ ظاهر شد و در آنجا به‌صورت حرفه‌ای شروع بکار کرد.

پن پرتره‌های افراد مشهور را با خلاقیت به تصویر می‌کشید.

چهرهای چشمگیر و روشن او، اساساً مجسمه‌های زنده و نفس‌گیر است.

تصاویر وی با الهام از سورئالیسم به‌عنوان عکس‌های بصری تحریک‌آمیز و نه‌فقط تجاری ثبت می‌شوند.

او سوژه‌های خود را در محیط سیاه‌وسفید و خاکستری قرار می‌داد و تصویری سبک و منحصربه‌فرد خلق می‌کرد.

او با خط و حجم تعامل انتزاعی را بیان می‌کند و به جزئیات زیادی در کارش دقت می‌کند.

بین سال ۱۹۴۹ و ۱۹۵۰ تصاویر مختلفی از زنان برهنه مختلف خلق کرد (چاق لاغر، سفید سیاه و…) و در سال ۱۹۸۰ نمایشگاهی با این تصاویر برگزار کرد.

آثار او در نمایشگاه‌های متعددی در گالری عکس لندن، موزه هنرهای مترپولین در نیویورک، موزه هنرهای زیبا در هیوستون، کتابخانه و موزه مورگان در نیویورک، موزه هنرهای مدرن در سوئد و… به نمایش گذاشته شد.

کتاب‌های متعددی ازجمله «لحظه‌های ثبت‌شده»، «جهانی در اتاق کوچک» و «لباس‌های مبتکرانه پاریس» از وی به چاپ رسیده است.

پن عکس گرفتن از مد را با درک دقیق از هندسه بدن، روانشناسی مصرف‌گرایی و دانش دائره‌المعارف تاریخ هنر، در قلمرو هنر بالا برد.

ایروینگ پن می‌گوید: «عکسی خوب است که با حقیقت ارتباط برقرار کند، قلب را لمس کند و بیننده را هنگام نظارت تغییر دهد. این تأثیرگذاری است.»

پن در پروژه‌ای شخصیت‌های معروف را در گوشه‌ای قرار می‌داد تا عناصر ناآشنای شخصیت آن‌ها را به دوربین نشان دهد.

ایروینگ پن در سال ۲۰۰۹ در نیویورک درگذشت.

پائولو روورسی (Paolo Roverssi)

پائولو روورسی متولد ۱۹۴۷ شهر رونا ایتالیا است. علاقه او به عکاسی از نوجوانی آغاز شد. او سریعاً به‌صورت محلی در عکاسی شروع به کار کرد.

در سال ۱۹۷۰ به همراه یکی از دوستانش استودیوی خود را تاسیس کرد که در ان عکس‌هایی از افراد مشهور محلی یا عکس‌های خانوادگی می‌گرفتند.

یک سال بعد با عکاس مد سوئیسی بنام Peter Knapp که مدیر هنری مجله Elle بود آشنا شد و به دعوت او به پاریس رفت و برای همیشه در آنجا ماند.

در سال ۱۹۷۴ پائولو دستیار عکاس بریتانیایی بنام لارنس ساکمن شد، ساکمن بسیار عکاس سخت‌گیری بود اما پائولو ۹ ماه به‌عنوان دستیار او دوام آورد.

جمله طلایی ساکمن به روورسی این بود: «دوربین و سه‌پایه باید ثابت باشند اما مغز و چشم‌هایت باید آزاد باشند.» بعد کارهای کوچکی برای مجله‌های Elle,Depeche Mode کرد.

او از افراد مشهور و کمپین‌های تبلیغاتی بسیاری نظیر Yohji Yamamoto, Christian Dior,Guerlain, Valentino, Yves Saint Laurent,Cerruti و Alberta Ferreti تصویربرداری کرد.

او با مجلات معروفی همچون: American Vogue, Vogue Italia, W, Vanity Fair, Interview, i-D همکاری داشت.

تکنیک روورسی رؤیایی، دارای رنگ‌های تیره و جو کمی آزاردهنده است.

او می‌گوید: «عکاسی من بیشتر کم کردن است تا اضافه کردن.

همه ما پشت ماسک‌ها پنهان شدیم. مثلاً وقتی می‌گویی خداحافظ لبخند می‌زنی درحالی‌که ترسیدی.

من سعی می‌کنم این نقاب‌ها را کنار بزنم تا زیبایی درونی بیرون بیاید.»

وی به دلیل فیلم‌برداری با فیلم Polaroid 8×10 مشهور است.

دیوید بیلی (David Bailey)

دیوید بیلی متولد ۲ ژانویه ۱۹۳۸ لیتون استون لندن است. او در خانواده کم‌بضاعتی زندگی می‌کرد.

در زمان کودکی‌اش جنگ جهانی دوم رخ داد و او شرایط تحصیل به صورت عادی نداشت پس‌ازآن در مدرسه به علت عدم‌تشخیص بیماری دیسلسکی (ناتوانی یادگیری) جز بچه‌های کم‌هوش محسوب می‌شد.

علاقه او به عکاسی از سینما رفتن، در دوران بچگی و عکاسی از مادرش با دوربین Brownie آغاز شد. تا ۱۵ سالگی به تحصیل پرداخت بعد به مدت ۳ سال کار کرد. پس‌ازآن به خدمت نیروی دریایی رفت و در آنجا به‌عنوان عکاس خدمت کرد.

کار حرفه‌ای خود را با آشنایی با «جان فرنچ» آغاز کرد. در سال ۱۹۵۹ با «جان فرنچ» عکاس برجسته مد و پرتره آن زمان ملاقات کرد و دستیار او شد.

بعدازآن برای وگ بریتانیا شروع به عکاسی کرد. بیلی در دهه ۶۰ به همراهTerence Donovan و Brian Duffyبا آثارشان «لندن شیک» را آفریدند، که شامل فرهنگ و مد افراد مشهور شیک بود.

آن‌ها تبدیل به اولین عکاسان در جمع افراد مشهور شدند؛ و نورمن پارکینسون آن‌ها را «سه سیاه (تثلیث یا مثلث سیاه)» نام‌گذاری کرد. فیلم Blow-Up ساخته میکلانژ با بازی David Hemmings برگرفته از شخصیت دیوید بیلی ساخته شد.

مجموعه‌ای از آثار او بنام Pin-Ups در سال ۱۹۶۴ منتشر شد که شامل پرتره‌هایی از سلبریتی‌هایی همچون:

Terence Stamp, The Beatles, Mick Jagger, Jean Shrimpton, PJ Proby, Cecil Beaton, Rudolf Nureyev و Kray twins دو گانگستر دوقلو در شرق لندن بود.

سبک او با زاویه مستقیم است و تصویری واضح با حس اندیشمندی (دیوید بیلی را در مدرسه کم‌هوش می‌دانستند!) ارائه می‌دهد.

او همچنان پروژه‌های عکاسی تجاری، مستند و نمایشی را کارگردانی می‌کند.

بروس وبر (Bruce Weber)

بروس وبر متولد ۱۹۴۶ پنسیلوانیا است. عکاسی در کودکی تفریح موردعلاقه او بود.

او به کالج هنر در اوهایو و پس‌ازآن برای ادامه تحصیل به دانشگاه نیویورک رفت.

در آنجا اولین تاریک‌خانه خود را در خانه‌اش راه انداخت و از هنرپیشه‌های آماتور عکس می‌گرفت.

در تبلیغات Chairol و Brut با «ریچارد آودوون»(عکاس معروف که در بالا به‌تفصیل به وی پرداخته شد) آشنا شد و ازآنجا به جدیت حرفه عکاسی را دنبال کرد.

در اواخر دهه ۶۰ بروس همکاری‌اش با «نان بوش» را آغاز کرد که شروع موفقیت‌های او بود.

در سال ۱۹۷۴ با مجله GQ شروع به همکاری کرد. اولین کار او تصاویری از مدل‌های مرد بود که کمک شایانی به متفاوت، مطلوب و ایده آل دیده شدن مردان کرد.

در این دهه با برندهای متعددی ازجمله:Ralph Lauren و Calvin Klein همکاری کرد.

او همچنین تصاویری برای مجله‌هایی نظیر: Vanity Fair, American Vogue, Interview, Italian Vogue, French Vogue گرفت.

به‌طورکلی تصاویر او برای مقاله‌ها شامل مردان، زنان، کودکان و حیوانات بود که موجب حس سرزندگی، نشاط می‌شد و به ارائه زندگی آمریکایی کمک می‌کرد.

در دهه ۸۰ به‌عنوان عکاس برتر مد انتخاب شد.

این رویکرد روایی به امضای او در مجلات تبدیل شد. بروس برای گرفتن تصاویری داستان گونه با سردبیر مجله وگ Liz Tilberis هم‌عقیده بود و این موجب همکاری چندین ساله وی با وگ بریتانیا شد و داستان‌سرایی سینمایی را به مجله مد آورد.

در سال ۱۹۸۴ از قهرمانان المپیک تصویربرداری کرد.

او چندین مستند ساخته است.

مستند «Let’s Get Lost» در سال ۱۹۸۹ ساخته‌شده که داستان Chet Baker اسطوره موسیقی جاز، خواننده و نوازنده ترومپت است.

این مستند نامزد دریافت جایزه «اسکار» شد.

بروس پرونده پرباری دارد. عکاسی از نلسون ماندلا و دیوید بوی تا ایمان در آفریقای جنوبی و داکوتا فانینگ و ناتالیا وودیانوا با خرس زنده.

عکاسی او برای برندهایی همچون Moncler, Shinola و Louis Vuitton، مانند مربیان خود پن، نیوتن و دیوید بیلی، مرز بین عکاسی تجاری و عکاسی هنری را از میان برداشت.

بروس همچنین موزیک ویدئوهای متعددی نیز ساخته است.

پیتر لیندبرگ (Peter Lindbergh)

پیتر لیندبرگ متولد ۱۹۴۴ لسزنو لهستان است. دوران کودکی خود را در شهری در آلمان سپری کرد.

در نوجوانی به‌عنوان طراح ویترین مغازه‌ها فعالیت می‌کرد.

در سال ۱۹۶۰ در برلین به آکادمی هنرهای زیبا رفت. در مورد خود چنین می‌گوید: «من ترجیح می‌دادم بجای کشیدن پرتره‌های اجباری و مناظر آموزش داده‌شده در مدارس، به دنبال الهام گرفتن از ونگوگ، الگوی خود باشم.»

Peter Lindbergh photographed on set in Paris, October 3, 2016

در سال ۱۹۶۹ در گالری آوانگارد دنیس رنه شرکت کرد. در سال ۱۹۷۱ به دوسلدروف رفت و توجه خود را به عکاسی جلب کرد و برای دو نفر کار کرد. دستیار عکاس آلمانی بنام هانس لوکس شد، استودیو خود را در سال ۱۹۷۳ افتتاح کرد. در آنجا به مجله stern پیوست

در سال ۱۹۷۸ به پاریس نقل‌مکان کرد تا حرفه خود را دنبال کند.

او در تصاویرش زیبایی را با استانداردهای مجدد تعریف کرد.

به روح و شخصیت امتیاز داده و استانداردهای عکاسی مد را به‌شدت تغییر داد.

در محور، «تقویت اصالت» و «زیبایی طبیعی زن» پیش می‌رود. به‌طورکلی سبک او رئالیسم است.

او معتقد است که فرد واقعی را تنها جدا از لباس و مهارت اوست که می‌توانید ببینید.

روزنامه‌نگار بریتانیایی سوزی مکنز در مورد آثار او می‌گوید:  پیتر از جلا دادن امتناع می‌کند. او به روح اشخاص نگاه می‌کند، هرچند که مشهور یا شناخته‌شده باشد.

پیتر نخستین عکاسی است که داستانی در سری عکس‌های مد گنجاند و یک دید جدید به هنر و عکاسی مد ارائه داد.

با گذشت سال‌ها تصاویری مینیمالیست و پست‌مدرن آفرید، تصاویری از مدل‌ها با پیراهن‌های سفید موجب جلب تحسین بین‌المللی نسبت به او شد.

مدل‌های جوان ازجمله:Linda Evangelista, Naomi Campbell, Cindy Crawford, Christy Turlington و Tatjana Patitz برای اولین بار توسط او برای مجله وگ بریتانیا در ۱۹۹۰ عکاسی شدند.

این ایده لیندبرگ (استفاده از پیراهن سفید) توسط جورج مایکل خواننده مشهور پاپ در آهنگ آزادی و توسط ورساچه برای نشان دادن تصویر زن مدرن استفاده شد.

او معتقد است که عکاس مد باید در تعریف تصویر زن یا مرد معاصر خود نقش داشته باشد و واقعیت انسان یا حقیقت جامعه را منعکس کند.

و در تجارت امروزی مگر چقدر می‌توان زندگی و اشخاص را روتوش کنند؟

پرتره‌های او به‌سادگی و آشکار بودن شهرت دارند که متأثر از دوران کودکی اوست.

پیتر با برندهای معتبر و مجلات برجسته همکاری داشته است.

او تنها عکاسی ست که بیش از دو بار تصاویری برای تقویم pirelli گرفته است. (عکاسی از نسخه‌های ۱۹۹۶،۲۰۰۲ و ۲۰۱۷).

آثار وی در موزه‌ها و گالری‌های متعددی ازجمله: موزه ویکتوریا و آلبرت (لندن)، مرکز پومپیدو (پاریس)، موزه تیزن-بورنمیزا (مادرید)، موزه هنر متروپولیتن (نیویورک) و همچنین نمایشگاه‌های انفرادی در هامبورگ و بنهوف (برلین) و… حضور دارند.

لیندبرگ چندین فیلم و مستند را کارگردانی کرده که مورد تحسین منتقدان واقع‌شده‌اند.

 (۱۹۹۹) Models:the Film

Inner VoIces (1999) که در سال ۲۰۰۰ برنده جایزه بهترین فیلم مستند در «جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو (TIFF)» شد.

Pina Bausch der Fensterputzer (2001)

 Everywhere at Once (2007) که توسط ژان مورو روایت‌شده و در «جشنواره‌های کن و تریبکا» ارائه شده است.

شده است

درباره نویسنده

فاطمه روشن پور

فاطمه روشن پور

دیدگاهتان را بنویسید

Registration

رمز خود را فراموش کرده اید؟

تهران مدا