تاریخچه عکاسی مد

تاریخچه عکاسی مد
فاطمه روشن پور
نوشته شده توسط فاطمه روشن پور

آیا می‌دانید عکاسی مد از چه تاریخی آغاز شد؟ چه کسانی پیشتازان این عرصه هستند؟

و این رشته چه پستی‌ها و بلندی‌هایی را گذرانده تا به عکاسی مد امروزی تبدیل‌شده؟

در این مطلب از مجله تهران مدا با تاریخچه عکاسی مد بیشتر آشنا می شوید.

 

عکاسی از زنان اشرافی و آغاز عکاسی مد

Virginia Oldini

Sandra Bernhardt

در اواسط قرن ۱۹(۱۸۰۰-۱۹۰۰ میلادی) برخی از عکاسان تجاری به علت عکاسی از پرتره زنان اشرافی و زنان معروف دربار به شهرت رسیدند، عملی که راهی برای توسعه عکاسی مد شد. ویرجینیا الدنی(Virginia Oldoni)کنتس کاستیلیونی(شهری در ایتالیا) ستاره دربار و معشوقه ناپلئون سوم، در سال ۱۸۵۶ با عکاسی بنام پیرلویس پیزون(Pierre Louis Pierson)شروع به همکاری کرد.

حاصل این همکاری۸۰۰ عکس با موضوع نمایشنامه بود که ۴ دهه ادامه داشت و در این تصاویر لباس «ملکه قلب» را بر تن داشت.

سایر افراد مشهور همچون سندرا برنهاردت(Sandra Bernhardt)هنرپیشه Gertrude Vanderbit Ehitney با پوشیدن لباس‌های مدِ روز، سوژه‌ی چندین عکاس شد و از آنجا رابطه نزدیک پرتره اشخاص معروف با عکاسی عجین شد.

در سال ۱۸۶۷ مجله هارپر بازار در آمریکا و به دنبال آن در سال ۱۸۹۲ مجله وگ شروع به کار کردند.

با پیشرفت فن‌آوری‌های چاپ و تکثیر، شهرت مجلات مد افزایش یافت و قالب کلی مجلات زنان را تغییر داد.

کند نست و تحول در مجلات مد

Conde Nast رهبری الهام‌بخش بود که در سال ۱۹۰۵ مجله وگ و Vanity Fair را خرید و آن‌ها را به سمت تأکید بیشتر بر مد و عکاسی زنان هدایت کرده و نوآوری‌های الهام‌بخش مانند عکاسی رنگی را معروف کرد.

این مجموعه،Baron Adolph de Meyer را که عکاس افراد مشهور بود استخدام کرد.

او زنان فریبنده را با تأکید بر احساسات و فضاهایی به سبک روکوکو به تصویر می‌کشید و استانداردهای هنری جدیدی برای مجله تعیین کرد.

دهه ۲۰

Gloria Swanson

Edward Steichen

در دهه ۱۹۲۰ هنری سیبرگر(Henry Seeberger)و ژول لویی(Jules Louis)انتشار پرتره زنان اشرافی و مد روز را در ژورنال‌های برجسته فرانسه آغاز کردند.

در همین زمان لوسین وگل(Lucien Vogel)دو انتشارات مدگرا به نام‌های Les Jardin des mode و La Gazette du bon ton را تأسیس کرد.

ادوارد استیکن(Edward Steichen)به‌عنوان عکاس خلاق با این انتشارات شروع به همکاری کرد.

استیکن در سال ۱۹۱۱ برای طراحی‌های پائول پیرت(paul poiret)برای مجله Art et Decoration عکاسی کرد.

ادوارد استیکن در سال ۱۹۲۳ به‌عنوان عکاس مجله وگ و ونیتی فر شروع به فعالیت کرد و به مدت ۱۵ سال به این همکاری ادامه داد.

او با بکار گیری روش فوکوس شدید(SharpFocous)و شیوه مستقیم(StraightPhotography)عکاسی می‌کرد و تصاویری ماندگار از زنان معاصر بجای گذاشت.

برای مثال در سال ۱۹۲۴ پرتره معروف Gloria Swanson برای ونتی فر(Vanity Fair)شاهکار هنری آن دهه شد.

او به‌عنوان اولین عکاس مدرن شناخته شد. سبک او مانند سبک پرتره بود با این تفاوت که با تمرکز دقیق روی لباس،جزئیات را با ظرافت و زیبایی به همراه نورپردازی متفاوت و برنامه‌ریزی دقیق استودیویی به تصویر می‌کشید.

درواقع او خطوط هندسی منظم مدرنیسم را روی کار آورد.ازجمله عکاسان معروفی که از استیکن تأثیر پذیرفتند:George Hoyningen-Huene،Horst P. HorstوTrompe l’oeil

Man Ray

Peggy Guggenheim

ازاینجا ارتباط بین عکاسی مد و پرتره افراد مشهور رابطه‌ای عمیق‌تر یافت و همچنین حضور زنان اشرافی و فعالان اجتماعی به‌عنوان مدل آغاز شد.

من ری(Man Rey)در سال ۱۹۲۴ پروژه هنری و اجتماعی به همراه Peggy Guggenheim آفرید و همچنین تصاویری از چهره‌های عمومی برای تبلیغ مد و جلب‌توجه طرفداران و مشتریان به سمت طراحان پوشاک و اکسسوری ها ایجاد کرد.

وی توانست مسیر جدیدی را برای عکاسی دنبال کند و جنبه‌های رؤیایی،اسرارآمیز و سورئالیسم را نمایان کند.

سایر عکاسانی که شیوه سورئالیسم را در کارهایشان داشتند عبارتند از:Peter Rose-Pulham,André Durst,George Platt Lynesو Cecil Beaton

دهه ۳۰

در اوایل دهه ۳۰ هارپربازار به‌صورت پیشتاز و متمایز در  صنعت مد اثر کرد.

سردبیر وگ کارمل اسنو(Carmel Snow)در سال ۱۹۳۲ به بخش نوآوری هارپربازار پیوست.

او در سال ۱۹۳۳ عکاس ورزشی روزنامه مجارستانی مارتین مارکاسی(Martin Murkacsi)را برای تصویربرداری از لباس شنا استخدام کرد و از مدلی بنام Lucile Brokaw در حال دویدن در امتداد ایسلند عکاسی کرد.

Carmel Snow

سبک او کاملاً متمایز از سبک مثبت و استاتیک استیکن بود و روی سایر عکاسان همچون Toni Frissell, Herman Landshoff, و Richard Avedon اثر گذاشت.

در سال ۱۹۳۴ الکسی برودوویچ Alexey Brodovitch به‌عنوان مدیر هنری هارپر بازار شروع به فعالیت کرد.

او طراح گرافیک،طراح تئاتر و عکاس بود به همین دلیل با به‌کارگیری شیوه‌های نوین،پویا و جسورانه، هنر مدرن را نمایان کرده و آینده هارپر بازار را متحول کرد.

شاگردان او عبارتند از

Irving Penn, Eve Arnold and Richard Avedon

 

تاثیر جنگ جهانی دوم

با آغاز جنگ جهانی دوم، نیویورک در عرصه مد جایگزین پاریس شد.

لوییس دال-وولف Louise Dal-Wolf که عنوان عکاس اصلی هارپربازار را گرفت، تصمیم به آفرینش و انتقال “ظاهر مستقل آمریکایی” را گرفت.

 او به دور از روند مرسوم در مد اروپا، تصاویری تحت نور مستقیم آفتاب که منعکس‌کننده زنی مستقل، فعال و مدرن است، پرتره های عمیق سیاه و سفید خلق کرد.

حاصل این عکاسی، زن‌هایی بودند که آزادانه کار می‌کنند، سفر می‌کنند، می‌رقصند و…

حسی از سرزندگی که انگار از تصاویر بیرون می زند.

 

By Richard Avedon

By Irving Penn

ریچارد اودان

ریچارد آودان Richard Avedon (که از شاگردان برودوویچ بود)،فعالیت خود را از سال ۱۹۴۴ به‌عنوان عکاس تبلیغاتی آغاز کرد.

آودان در سال ۱۹۴۷ برای عکاسی از مجموعه بهار و تابستان دیور به پاریس رفت. او از مدل‌ها در حال حرکت با پس‌زمینه شهر عکاسی کرد و درواقع برای اولین بار به لباس‌های رسمی روح داد و آن‌ها را برای زنان جوان هیجان‌انگیز کرد.

ترکیب لباس‌های بی‌نقص دیور و عکاسی حرفه‌ای او مجموعه‌ای بی‌نظیر ساخت که توجه همه را به خود جلب کرد و موجب ورود دوباره‌ی زیبایی و زرق‌وبرق دنیای مد به زندگی پس از جنگ جهانی دوم شد.

اروین پن Irving Penn یکی دیگر از عکاسان مهم دهه ۴۰ بود که سبک او ازنظر پیچیدگی رسمی، زیبایی غنی کنتراست اشکال، ظرافت سیلوئت و تداخل انتزاعی خط و حجم هیچ رقیبی ندارد. می‌توان خارق‌العاده‌ترین آن‌ها عکس‌هایی باشد که به همراه مدل و همسرش لیزا فونساگرایس ساخته است.

با آغاز دهه ۶۰ عکاسی مد مضامین اجتماعی‌تر و عجیب‌تری داشت و برای خلق زن آزادتر به‌صورت پیوسته از خیابان‌ها و روستاها اثر می‌گرفت. مد هیپی‌ها، طراحی‌های مینیمال، لباس‌هایی بدون تبعیض جنسیتی همه از بازتاب تناوبی فرهنگ‌های مختلف بودند. متریال های جدید وارد صنعت مد شد،بر لباس‌های آزاد بارنگ‌های بلد تأکید شد و سبک پاپ آرت یکی از مهم‌ترین سبک‌های این دهه است مانند آثار Andy Warhol,Troy Lichtensteing.مدل‌ها از نژادهای مختلف با ظاهر متفاوت روی صحنه آمدند و مد،فرهنگ جوانان را به سمت بازاری متناقض می‌برد. دیوید بیلی David Bailey یکی از عکاسان نامدار این دهه است که سبک و سیاق آودون را پیشی گرفت با این تفاوت که احساس جوانی بیشتری را منتقل می‌کند، دیوید به همراه ترنس دوناوان  Terence Donovan و برایان دافی Brian Duffy که هر سه از طبقه کارگر بودند و به‌واسطه نورمن پارکینسون پیشگامان ظاهر شیک لندن شدند، عکاس افراد مشهور شدند. با عکاسی بیلی «ظاهر شیک لندن» بر سر زبان‌ها افتاد و گفته شد که «ایده‌های جوان به غرب می‌روند».

در سال ۱۹۶۲ تصویر پدیده‌هایی مثل جین شریمتون Jean Shrimpton(تصویر سمت چپ) در مجله وگ ظاهر شد و به‌سرعت پس از او تویگی Twiggy(تصویر سمت راست)، وروشکا Veruschka و پنه لوپه Penelope روی کار آمدند.

در سال ۱۹۶۶ فیلم Blow-up که بازتاب شخصیت دیوید بیلی بود، روحیه‌ی آزادی‌خواهی و عرصه مد لندن را به تصویر کشید و حتی در آمریکا از آن به‌شدت استقبال شد.

سایر عکاسان که در این دهه آثار ماندگاری بجای گذاشتند عبارتند از:William Klein, Art Kane, و Diane Arbus

دهه ۷۰

در دهه ۷۰ تغییرات شدیدی در عکاسی رخ داد. کار در استودیو دوباره جان گرفت که با برهنگی و سورئالیسم همراه بود و توسط عکاسانی همچون استیکن، آودون، بیتون و پن موردتوجه قرار گرفت.

Elsa Peretti By Newton

Umberella By Burdin

در این دهه وگ آمریکا سیر نزولی داشت اما وگ فرانسه رهبری خلاقانه عکاسی مد را بر عهده گرفت و دو عکاس برجسته هلموت نیوتن Helmut Newton و گای بوردین Guy Bourdin کارهای خلاقانه‌ای برای این مجله ارائه دادند.

دبورا توربویل Deborah Turbeviell اثری تولید کرد که نشان‌دهنده دگرگونی روانی دنیای مدرن بود. او اولین کسی بود که از مدل‌هایی با چهره هایی به دور از استانداردهای آن زمان، دارای اضافه‌وزن و با اندام های متفاوت استفاده کرد.

سری آثار او در وگ ۱۹۷۵ بنام«حمام» بیان‌گر وحشت اردوگاه‌های کار اجباری بود.

 

دهه ۸۰

دهه ۸۰ را می‌توان دهه تجاری مد خواند زیرا قشر متوسط روبه‌پیشرفت جوامع اروپا و آمریکا همگی به دنبال پوشیدن برندها بودند.

ریچارد اودان با عکاسی از بروک شیلدز مدل ۱۵ ساله برند کالوین کلاین یک‌شبه همه را خواستار شلوار جینی کرد که مدل در عکس ها به تن داشت.

همچنین کمپین تبلیغاتی درخشان او برای برند دبورا در صفحات مجله نیویورک‌تایمز به‌صورت داستانی هفتگی شیوه ماندگاری

Nastassja Kinski

Brooke Shields

از روایتگری عکاسی مدبه

وجود آورد.

 

عکاسی او از ناستاژیا کینسکی بر قدرت استدلال زنان تأکید داشت و قدرت زنان از ورزش گرفته تا سلطه‌جویی را نمایان می‌کرد.

عکاسانی همچون Denis Piel, Bruce Weber, و Bert Stern زنان را در حال قدرت نمایی در مقابل مردان به تصویر می‌کشیدند. سبک متفاوت طراحانی همچون Jean Paul Gaultier, Azzedine Alaïa, Issey Miyake به شکل دادن عکاسی این دهه کمک کرد.

در دهه ۸۰ ترکیب مد، موسیقی و فرهنگ معاصر سبب اهمیت و ظهور استایل های جدید شد.

Terry Jones مدیر هنری سابق وگ، مجله i-D را راه‌اندازی کرد.

یک دو ماهنامه که در آن متن‌ها با دست و به‌صورت تحریری نوشته‌شده بود و بر روی قشر جوان و استایل خیابانی تأکید داشته و مدل‌های غیرحرفه‌ای و مد خیابان را دنبال می‌کرد.

Irving Penn عکاس دیگری بود که در این دهه به شیوه سادگی و سورئالیسم همیشگی‌اش به آثار Issey Miyake طراح خلاق ژاپنی جان داد.

او با خلاقیت جدید و نور مناسب، آثار این طراح لباس را آن‌چنان‌که باید به تصویر کشید و الگویی برای عکاسان نسل جدید شد.

عکاسی بنام Steven Johnson نیز نقش پیشتازی در توسعه روش Straight up در این دهه داشت.

دهه

Naomi Campbell

کیت ماس

Kate Moss

۹۰

بسیاری دهه ۹۰ را  دوران طلایی تبلیغات می‌خوانند. برندها و لیبل ها به هر شیوه‌ای بین زیبایی طبیعی سوپرمدل‌ها و محصولاتشان ارتباط برقرار می‌کردند.

در این دهه مجله i-D و سایر مجلات مشابه تحت تأثیر استایل گرانج یا نام دیگر او در ان دوران، «هروئین شیک» قرار گرفتند. اصطلاح «هروئین شیک» به مدل‌های لاغر، رنگ‌پریده با خط چشم

دورتادور مشکی تعلق داشت،که در ابتدا آن را «ضد سوپر مدل» می‌خواندند.

Kate Moss کسی بود که این ظاهر را به یک نماد تبدیل کرد.

در سال ۱۹۹۲ کلوین کلاین از مجموعه لباس‌زیر و عطر خود رونمایی کرد. کیت ماس به همراه Mark Wahlberg در این کمپین حضور داشتند.

تصویر آن‌ها با لباس‌زیر موجب شورش عمومی علیه ترویج زندگی ناسالم توسط افراد مشهور در رسانه‌ها و از طرفی موجب فروش برند کلوین کلین و محبوبیت جهانی آن شد.

 یکی از آثار ماندگار این دهه اثر Bruce Weber بنام سفیدبرفی و هفت کوتوله بود.

پس از این ادیتوریال، مدل‌های سیاه‌پوست مانند Iman, Naomi Campbell, Karen Alexander به ستاره‌های مشهور تبدیل شدند.

در دهه ۹۰، پن و نیوتن همچنان در این عرصه مطرح بودند و Herb Ritts,bruce weber,Steven Meisel به آفرینش برخی از خلاقانه‌ترین و جالب‌ترین آثار می‌پرداختند.

الن فون اونورت Ellen Von Unwerth با سبک فردگرایی، رمانتیک و شیلا متزنر Sheila Metzner به سبک تقلیدی اما پویا مشهور بودند.

آغاز قرن بیست و یکم

Miley Cyrus

از سال ۲۰۰۰ با آغاز دهه جدید شیوه تبلیغات با تغییراتی همراه شد.

تام فورد به‌عنوان مدیر خلاق برند دیور و بعد از آن برای تبلیغات برند خود از سوژه‌های اغواکننده و فریبنده استفاده می‌کرد و عقیده داشت که چیزی به‌عنوان تبلیغ منفی وجود ندارد.

در این دهه سلبریتی های یاغی و هنجارشکن سوژه برندها شدند.

برای مثال هنرپیشه ای بنام ویونا رایدر Wiona Ryder از مغازه‌ای جنسی را برداشت و درواقع دزدی کرد.

تصاویر او با لباسی از برند مارک جیکوب توسط Juergen Teller عکاسی شد و در رسانه‌ها توجه بسیاری به خود جلب کرد.

البته همکاری این طراح و عکاس در این دهه متمایز از معاصرانش و به‌دوراز زرق‌وبرق بود.

در این دهه سلبریتی ها برای شهرت بیشتر موردتوجه بودند. برندها به این فعالیت خود آگاه بوده و زن‌های قوی با روحیه سرکش را برای کمپین های تبلیغاتی خود مورد توجه قرار می دادند.

Mila Kunes

Julia Roberts

در این دهه مایلی سایرس برای مارک جیکوب، لیدی گاگا برای ورساچه و لیندسی لوهان برای میو میو درخشیدند.

اما همچنان کمپین‌هایی به‌دوراز دنیای رنگارنگ امروزی تبلیغات نوستالژی ارائه می‌دادند، مانند شات های جولیا رابرتز برای ژیوانشی، مدونا برای ورساچه و میلا کنیوز برای میس دیور.

 

یک انقلاب دیگر که از ۲۰۰۰ آغاز شده و روزبه‌روز گسترش یافت، Fashion Movie «فیلم مد» است.

نیک نایت Nick Knight که او را «پدر فیلم مد» می‌نامند با راه‌اندازی سایتی در سال ۲۰۰۰ و به کمک برندهای مشهور، ویدیوها و فیلم‌های مد را توسعه داد و تأثیر گسترده‌ای در این عرصه داشت.

نایت می‌گوید،هیچ‌گاه فیلم مد را با فیلم‌های دیگر مقایسه نکنید. این فیلم ها نوعی عکاسی مد متحرک است که  لباس در حال حرکت را نشان می‌دهد و بیشتر به عکاسی مد شبیه بوده و نیاز دارد تا به آن متفاوت نگاه کنید.

درست است که فیلم‌های تبلیغاتی از سال ۱۹۸۰ آغاز شدند اما پیشرفت چشمگیر آن‌ها از سال ۲۰۱۰ با فیلم معمایی و مرموز Lady Blue Shanghi توسط Lynch برای راه‌اندازی سایت جدید دیور سفارش داده شد.

انتخاب لینچ توسط جان گالینو John Galliano مدیر خلاق برند دیور صورت گرفته بود تا با احساسات سورئالیستی او عجین باشد.

مطلب دیگر که حائز اهمیت است جایگزین شدن وبلاگ‌ها و اینستاگرام بجای مجلات برای کمپین‌های تبلیغاتی است.

از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۳ تبلیغات وگ ۱۶ درصد کاهش داشته است.این فضاها از سویی راهی برای نشان دادن هنر افرادی است که شاید هرگز به این مجلات راه نیابند.

Lane Crawford campain by Nick Knight

درباره نویسنده

فاطمه روشن پور

فاطمه روشن پور

دیدگاهتان را بنویسید

Registration

رمز خود را فراموش کرده اید؟

تهران مدا