استایل پانک: افسردگی تا خشونت

مریم نادری
نوشته شده توسط مریم نادری

هر سبک مد باید نیرو و نگرشی متفاوت را القا کند و احساس منحصر به فرد بودن را به شما بدهد. با توجه به مطلب عنوان شده، کاملاً واضح است که چرا مد پانک یکی از تاثیرگذارترین جنبش های لباس از زمان ظهور تا امروز است.

در این مقاله از مجله تهران مدا با این خرده فرهنگ و سبک پوشش پانک آشنا می شوید.

افسردگی تا خشونت

 

محل تولد پانک قابل بحث است. تولد این خرده فرهنگ می تواند در پی اتفاقات نیویورک اواخر دهه ۶۰ یا در انگلستان از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۶ باشد.

اگر دقیق‌تر بررسی کنیم نیویورک را می توان به عنوان مخترع سبک موسیقی پانک و لندن را به عنوان محبوبترین مرکز پانک انتخاب کرد.

 

 

در مورد سبک پانک بیشتر انگلستان مد نظر ماست که از اواخر دهه ۷۰ میان مردم محبوب شده و فرم خاصی می گیرد.

جنبش پانک در بریتانیا آغاز شد، جایی که در طبقه کارگر و محروم سفیدپوستان جوان، رابطه محکمی میان وضعیت اقتصادی بریتانیای قدیم و انگیزه پانک دیده میشود.

عوامل تاثیر گذار:

۱_ پانک، یک خرده فرهنگ

واژه خرده فرهنگ اولین بار در اواخر دهه ۱۹۴۰ در نوشته های اجتماعی و انسان شناسی میان مردم دیده شد.

تولد آن را می توان به بعد از جنگ جهانی دوم مرتبط ساخت؛ زمانی که الگوی زندگی همه مردم پس از آن دگرگون شد.

در پی تغییرات ایجاد شده پس از جنگ جهانی دوم، اهمیت کار و نقش جوانان در کار پیدا شد و معنای جدیدی گرفت که به این ترتیب حقوق جوانان بیشتر شد.

در پی آن جوانان به دنبال بیان شخصیت و جایگاه خود خارج از نقش خانواده بودند.

خرده فرهنگ های ایجاد شده توسط جوانان از دو نیاز متضاد آنها نشأت می گرفت:

  • نیاز به شخصیت مستقل
  • نیاز به دریافت شخصیت وابسته به پدر و مادر

آن چیزی که در تمامی خرده فرهنگ ها، به عنوان دیدگاهی خاص مشترک است، فرهنگ مصرف است.

 

 

 

یک استایل که میان مردم جامعه محبوب می شود، یک استایل شخصی و فردی نیست، بلکه از دل خرده فرهنگ های مختلف بیرون کشیده می‌شود.

در هر خرده فرهنگ ارزش های متفاوتی دیده میشود.

به همین دلیل یک استایل، پیرو یک خرده فرهنگ یا چند خرده فرهنگ مرتبط و وابسته به هم است که ارزش‌های یکسانی را دارند.

 

۲_ پانک استایل ناهمگن جوانان

یک سبک، در هر ناحیه از دنیا، با نماد های خاصی نشان داده می شود.

ممکن است یک سبک با این که ارزش هایی مانند خشونت دارد، اما در یک کشور کمی مینیمال تر دیده شود.

برای مثال، سبک پانک در ابتدا، در آمریکا مینیمال تر بود، در صورتی که در دهه ۱۹۷۰ در بریتانیا به دلیل درصد بالای بیکاری جوانان، پانک جنبشی خشن بود تا استانداردهای جامعه را تغییر داده و با فقر مبارزه کند.

جوانانی که در بریتانیا به سمت پانک گرویده شدند، دارای دو ویژگی بودند:

یا سیاه پوستانی بودند که تفکر پناه بردن به جای دیگر را داشتند و یا سفیدپوستانی بودند که در یک سطح اجتماعی با سیاهپوستان زندگی می کردند.

از دیدگاه خود، آینده ای نداشتند و در زمان حال گیر کرده بودند.

این افراد توسط مردم، موجودات فضایی و عجیب نامیده می شدند که همین باعث شد که امید آنها حتی کمتر از پیش شده و قدرت رشد از آنها گرفته شود.

پس از مدتی این جوانان تصمیم گرفتند همان طور که خطاب می‌شوند رفتار کنند و همین تبدیل به یک بحران در زندگی مدرن شد.

این بحران باعث شد که ضعف درونی این جوانان در ظاهرشان پدیدار شود که آنها از این نقاط ضعف به عنوان آیکون های عینی در لباس ها و نمادهای خود استفاده کردند.

سنجاق قفلی، لباس پاره، میخ، سیخ، ظاهر گرسنه، بوت های جنگی؛ از المان های این سبک شدند با این که داوطلبانه انتخاب می شدند.

 

 

طرفداران سبک teddy boys می گویند:”اینطور به نظر می رسید که پانک ها سبک ما را دزدیده اند و مسخره میکنند.”

 

 

 

 

۳_ مشخصه های استایل پانک

سرکشی، قلب سبک پانک است. سرکشی نسبت به اجتماع، نابرابری های اجتماعی و…

استایل، رقص، دعواهایی که دربین پانک ها وجود داشت، پیامی از ناهنجاری این افراد بود که این مخالفت نشأت گرفته از فشارهای روانی آنها از جامعه پیرامون بود.

پانک ها، جوان، فقیر، کاملا ضعیف و سرگردان بودند و بهترین و تاثیرگذارترین راه برای مبارزه با واقعیت، انتخاب کردن استایلی کاملا ضد اجتماع و تهدید برانگیز بود.

پانک سبکی بود که سبک آوانگارد را راحت تر استفاده می کرد، زیرا می خواست که مردم را شوکه کرده و تفاوت ایجاد کند.

گوش، بینی، لبهای سوراخ شده، حتی سوراخ های بزرگ و اغراق شده، استفاده از پارچه های بی ارزش، حتی استفاده از نایلون زباله به عنوان لباس.

 

آن ها از موهای سیخ شده با رنگهای خیلی روشن و غیرعادی استفاده می‌کردند.

چیز دیگری که در پانک ها وجود داشت، که نشان دهنده از درون آنها بود، زخمی کردن خودشان با انواع میخ و ابزار های دیگر در ابرو، لب، گونه، بینی و گوش بود.

آرایش توسط مردان و زنان استفاده می‌شد.

از آرایش های فضایی برای پنهان کردن چهره واقعی خود و همچنین خود واقعی استفاده می کردند.

پانک ها خود را آزاد می دیدند که به هر کسی که میخواهند، توهین کنند و این توهین ها و کلمات را روی لباس و روی دیوار می نوشتند.

آنها از کفش هایی با سیلوئت های متفاوت استفاده می کردند.

حتی گاهی از ماسکهای دزدان برای پوشاندن چهره خود استفاده می کردند.

گاهی لباس های انتخاب شده توسط آنها دارای نمادی بود که نشان دهنده میل آنها به توهین و  آزارهای جنسی بود.

استفاده از سنجاق قفلی از معنی “شکم‌خالی” به “روح خالی” تغییر کرد.

ایده‌ ی “آینده ای نیست” کاملا منطبق با حس و حال پانک ها بود.

یکی از بحث برانگیزترین نمادهای استفاده شده توسط پانک ها، استفاده از صلیب شکسته بود؛ که باعث برانگیخته شدن معانی شیطانی و فاسد نازی شد.

البته در استفاده از صلیب شکسته به تفکر نازی توجه نشده بود و فقط برای شوکه کردن مردم از این نماد استفاده می‌کردند.

معنی این که صلیب شکسته میان مردم داشت نمادی از “دشمنی” و “تنفر” بود.

دقیقا همان چیزی که هدف پانک ها بود.

با این حال پانک ها ضد فاشیسم و ضد نژاد پرستی بودند.

۴-نقش رسانه ها و DIY

سبک پانک چون خرده فرهنگی خاص با معانی و ارزش های متفاوت بود، کم کم مورد توجه رسانه‌های مختلف قرار گرفت.

پانک ها به عنوان مشکل بزرگ اجتماعی معرفی شده بودند.

دعوا، فحش ها، توهین ها و رنگ کردن دیوار توسط این افراد و حتی استایلی که داشتند برای مردم ، نشانی از خطر بود.

به عقیده خود آنها مانند انسان‌های عادی لباس نمی پوشیدند، زیرا آنها هیولاهایی بودند که مانند حیوان برخورد می کردند و هیچ اخلاقیاتی نداشتند.

در رسانه ها مردم آنها را به عنوان انسان های شیطانی می دانستند.

کم کم در پی جنبش ها و رفتارهای پانک، کنسرت های پانک بسته شد و برخی آهنگ ها نیز غیرقانونی شناخته شد؛ ولی هیچ چیز جلودار این جنبش نبود.

 

کم کم مجله‌های fanzine برای طرفداران پانک ایجاد شد. این مجله‌ها رسمی و حرفه‌ای نبودند و افراد حرفه‌ای و با تجربه آنها را درست نمی کردند.

در واقع، مصاحبه‌ها و عکس‌هایی که توسط برخی از نویسندگان طرفدار پانک و حتی خود پانک ها تهیه شده بود، در این مجله ها با قیمت بسیار ارزان فروخته می‌شد.

زبان آن بسیار ساده، سطح پایین، شکسته، با غلط‌های نگارشی زیاد بود.

این مجله مفهوم DIY به معنی “do it yourself’ یا “خودت انجامش بده” را به خوبی نشان می‌داد؛ چرا که، آنها کاری را انجام می دادند که می خواستند، بدون نیاز به اشخاص متخصص؛ که این ایده بسیار ضد مصرف گرایی بود.

Sniffing glue اولین و محبوبترین مجله fanzine میان پانک ها بود.

 

 

حتی لباس های پانک و فشنی که در پانک وجود داشت به دنبال ایدئولوژی DIY ایجاد شد.

لباس هایی که برای افراد با سطح اقتصادی پایین، کم درامد و افرادی که ترک تحصیل کردند طراحی می‌شد.

پانک ها لباس های قدیمی و پاره را از فروشگاه های دست دوم و خیریه ها می گرفتند و با آنها لباس هایی خلاقانه درست می کردند.

استایل آنها رسانه‌ها را به خود جلب کرد اما با دو نگاه متفاوت:

  • خلاقیت آنها نه تنها به عنوان چیزی جدید و خلاق کشف، بلکه توسط عموم پذیرفته شد.
  • هنوز قسمتی از انگلستان این استایل را مسخره احمقانه و توهین آمیز میدید.

پس از پذیرفته شدن این استایل توسط مجله های فشن، کم‌کم همه ی رسانه ها درباره آن شروع به صحبت کردند.

در تابستان ۱۹۷۷، مقاله های متفاوتی از بچه‌های پانک ها و ازدواج پانک و تد (punk-ted) و حتی ازدواج آنها با مردم عادی نوشته شد.

“پانک ها نیز مادر دارند” نام یکی از این مقاله ها بود.

این مقاله ها تضادهای پانک و مردم را کمتر کرد، که به واسطه آن انکار های شدید مردم نسبت به آنها کمتر شده و مردم آنها را بیشتر پذیرفتند.

پس از محبوبیت استایل و خلاقیت پوشش پانک توسط مردم، استایل آنها وارد بازار با تولید انبوه شد.

در واقع، این ضد فشن بودن آنها کم کم تبدیل به ترند روز جوانان شد.

استایل پانک امروزی

لباس های پانک که در ابتدا با دست درست می شدند، پس از محبوب شدن در میان مردم به تولید انبوه رسیدند.

ویوین وست وود، یکی از کسانی بود که در فشن پان تاثیر بسیاری گذاشت، که او را همچنین، به عنوان مادر استایل پانک می‌شناسند.

او کسی بود که لباس زیر را برای اولین بار، بر روی لباس استفاده کرد.

کم‌کم استایل و ترند پانک توسط طراحان لباس استفاده شد.

تااینکه پانک، منبع الهام برای لباس‌های Haute Couture هم شد.

 

دختران اساساً دوست داشتند مردانه تر به نظر برسند اما در عین حال می خواستند ظرافت خود را نیز حفظ کنند.

از این رو، لباس های الهام گرفته شده از توتو های بالرین ها به همراه بوت های بلند و بزرگ برای این سبک استفاده شد.

به طور کلی ، پانک های خیابانی معاصر از چرم ، جین ، سیخ مانند های فلزی یا میخ ، زنجیر و چکمه های سبک نظامی استفاده می کنند.

آنها غالباً عناصری از مد اوایل پانک ، مانند جلیقه کوتن ، شلوار تنگ (اغلب طرح دار و تکه دوزی شده) و لباسهای پاره شده را می پوشند.

لباس های ایجاد شده با سبک DIY ، مانند شلوار یا پیراهن پاره یا دوخته شده با هم ، یا شلوارهایی که بسیار تنگ هستند، بسیار متداول اند.

ژاکت ها و جلیقه ها اغلب دارای تکه دوزی هستند یا با آرم هایی نقاشی می شوند که سلیقه موسیقی یا دیدگاه های سیاسی را بیان می کنند.

کمربندها و تسمه هایی با میخ های فلزی(Studs) محبوب هستند.

موها اغلب به رنگهای روشن و غیر طبیعی رنگ می شوند و به شکل موی سرخپوست ها یا سیخ شده چیده می شوند ، اما گاهی اوقات بسیار کوتاه یا تراشیده هستند.

به این نکته اشاره می کنم که “من اهمیتی نمی دهم” “I don’t Care” لوکی بود که توسط پانک ها استفاده میشد و به این منظور، گاهی لباسهای خود را پاره می کردند و یا اشیاء روزمره ای را در لباس خود می افزودند و همه این عناصر توسط سنجاق یا حتی نوار چسب نگه داشته می شدند.

یک شعار عاقلانه می گوید: “پانک نمرده است”.

ما هنوز هم تقریباً در هر لباسی که این روزها نوجوانان می پوشند می توانیم عناصر پانک را پیدا کنیم.

همچنین امروزه این سبک با برخی سبک های casual نیز ترکیب شده است.

 

اگر به اندازه کافی شجاعت دارید که این سبک را امتحان کنید، چرا که نه!

اما باید این را به خاطر بسپارید که ممکن است مردم شما را قضاوت کنند.

اما اگر بتوانید از این خط تعصب عبور کنید ، به آزادی واقعی مردم پانک دهه ی  ۷۰ و ۸۰ می پیوندید.

درباره نویسنده

مریم نادری

مریم نادری

دیدگاهتان را بنویسید

Registration

رمز خود را فراموش کرده اید؟

تهران مدا