زیردامنی های Pannier

نیلوفر ترابنده
نوشته شده توسط نیلوفر ترابنده

در سراسر قرن هجدهم، با تغییر مفاهیم مربوط به زیبایی، لباس های زنانه هم دائما در حال تغییر بود. جنبه قابل توجهی که در انگلستان و در اوایل قرن هجدهم پدیدار شد مد شدن (ترند) گسترده دامن های بسیار بزرگ و بلند بود.

در این مقاله با تاریخچه این ترند و جزییاتش آشنا خواهید شد.

اگر حداقل یک فیلم مربوط به زندگی نامه درباره ماری انتوانت تماشا کرده باشید، در این صورت با کناره های “جذاب” لباس های  باشکوه او آشنا هستید.

برای دستیابی به کناره های حلقه مانند، بانوان در قرن هفدهم و هجدهم باید زیردامنی خاصی می پوشیدند که به آن پانیر(Pannier) گفته می شد.

پانیرها از واژه فرانسوی(panier) به معنی سبد، نامگذاری شد، زیرا آنها شبیه سبدهایی بودند که خانمها در هنگام کار اطراف کمر می بستند. حتی خدمتکاران از این زیردامنی ها در سایز کوچکتر استفاده می کردند.

پانیرها از چوب، استخوان نهنگ،‌ فلز یا نی ساخته شده و به گونه ای طراحی می شدند که لباس زیر در قسمت بالاتنه و دامن اصلی را سر جای خود نگه دارد.

نقطه آغاز پانیرها

این سبک نخست از لباس مرسوم به “لباس درباری” اسپانیایی در قرن هفدهم الهام گرفته شد، که در نقاشی های ولاسکوئز فراوان است.

این ترند در فرانسه متداول شد، پس از ۱۷۱۸-۱۷۱۹ ، زمانی که برخی لباس های اسپانیایی در پاریس به نمایش گذاشته شد در باقی اروپا نیز متداول شد.

برخی می گویند که ریشه پانیر در آلمان یا انگلستان است، زیرا حدود سال ۱۷۱۰ در انگلستان وجود داشته و حتی در سال های پایانی سلطنت لویی چهاردهم در دربار فرانسه ظاهر شده است.

در اغراق شده ترین حالت، دامن های دارای پانیر می توانستند تا چندین فوت در هر طرف گسترده شوند. در دهه ۱۷۸۰،‌ پانیرها معمولا فقط برای مراسم بسیار رسمی و در دربار پوشیده می شدند.

نقش جنسیتی

نقش جنسیتی که در قرن هجدهم به زنان نسبت داده می شد تفاوت زیادی با نقش مردان داشت. این عقیده وجود داشت که مردان به عنوان جنس برتر، باهوش تر، شجاع تر و مصمم تر هستند.

از سوی دیگر در مورد زنان گفته می شد که بیشتر احساساتشان بر آنها حکم می راند، و انتظار می رفت که دارای ویژگی های عفت، خضوع و پاکدامنی باشند.

همانگونه که انتظار می رفت، تصویر نمادین این دوره از تاریخ، تصویر پیراهن هایی با زیردامنی مستطیل شکل بود که باریکی کمر و برجستگی باسن را تشدید می کرد.

البته پهنای زیردامنی ها از متوسط تا بسیار بزرگ  متغیربود، پانیرهای بزرگ تر معمولا برای موقعیت های رسمی تر نگه داشته می شد، زیرا حجم زیردامنی ها نشان دهنده شرایط مالی زنان بودند.

هر چه پیراهن زنان بزرگ تر و چشمگیر تر بود، گمان بر این بود که آنها ثروتمندترند و در این حالت نه تنها لباس پارچه بیشتری لازم داشت بلکه کار زیادی هم برای دوخت چنین لباس هایی نیاز بود.

با این حال،‌ اغلب اوقات این ترند به عنوان چیزی بی معنی تلقی می شد و زنان به خاطر پوشیدن پیراهن هایی که فضای زیادی را می گرفت مسخره می شدند.

در این میان گروهی از مردان مخالف این نوع زیر دامنی ها بودند واین نوع لباس زیر را به عنوان نشانه ای از اعلام استقلال زن از کنترل زندگی جنسی و اجتماعی توسط جنس مذکر تلقی می کردند.

دامن های پهن در نیمه اول قرن هجدهم بسیار متداول شدند، سپس به تدریج اندازه حلقه ها برای لباس های روز، کاهش یافت و پانیرها در پایان قرن از مد افتادند.

هرچند که زیردامنی های Crinoline به سرعت جای آنها را گرفت و به طبع دامن ها نیز حجیم تر شدند.

نظر شما درباره این ترند چیست؟

درباره نویسنده

نیلوفر ترابنده

نیلوفر ترابنده

۲ دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

Registration

رمز خود را فراموش کرده اید؟

تهران مدا