داستان کفش های تبی و مارتین مارجلا

نیلوفر ترابنده
نوشته شده توسط نیلوفر ترابنده

ابداع کفش های تبی (Tabi) کار مارتین مارجلا نبود، اما او خیلی از بهترین کارهای دیگرش را هم خودش ابداع نکرده است. تخصص او در به هم ‌ریختن فرم‌های تثبیت‌شده برای نشان‌دادن ایده‌های جدید بود.

در این مطلب از مجله تهران مدا با داستان بوتهای تبی و طراح آن، مارتین مارجلا بیشتر آشنا می شوید.

ایده ای که ناب بود

ماریتن مارجلا در طراحی کفش‌های تبی، از نوعی کفش ژاپنی الهام گرفت که قدمت آن به قرن پانزدهم می‌رسد. تبی اول جوراب بود.

چنین تصور می‌شد که طرح این جوراب با جداکردن انگشت بزرگ به تعادل می رسد. همچنین، چنین فرض می‌شد که این طراحی به حس درونی فرد مرتبط است. به‌علاوه، این جوراب‌ها خیلی خوب با صندل‌هایی که در آن زمان معمول بود مطابقت داشتند.

در ابتدا، به‌دلیل کمبود پارچه نخی، فقط طبقه بالای جامعه از این جوراب‌ها استفاده می‌کردند، اما بعد از گشایش راه تجارت با چین فراگیرتر شدند.

رنگ‌ها هم در ابتدا محدود به طبقه‌ اجتماعی بودند: افراد ثروتمند تبی‌های بنفش و طلایی می‌پوشیدند، سامورایی‌ها هر رنگی به جز این دو رنگ را به پا می‌کردند، و عامه مردم فقط آبی می‌پوشیدند.

در دهه‌ اول قرن بیستم، کفی‌های پلاستیکی به جوراب اضافه شدند تا در فعالیت‌های خارج از منزل نیز استفاده شوند. این نوع جوراب، که جیکا-تبی (Jika-Tabi) نام دارد،  تا به امروز هم به‌عنوان کفش کار استفاده می‌شود.

استفاده از نازیبایی برای تمایز

مارتین مارجلا به‌دنبال کفشی بود که این توهم را ایجاد کند که فردی با پای برهنه روی کفی پاشنه‌دار ایستاده است. پاشنه از پهلو زمخت و بلند است اما از جلو باریک و کشیده.

چرم مورد استفاده هم نوعی است که به‌طور سنتی توسط مردان استفاده می‌شده است. قلاب‌هایی که در لایه داخلی بوت‌ها به‌کار رفته‌اند به طرح اولیه‌ای که مارتین از آن الهام گرفته بود اشاره دارند-او هنگام طراحی این کفش‌ها تازه از سفری از ژاپن بازگشته بود.

مارتین مارجلا پیش از اینکه در سال ۱۹۸۸ لیبل خود را راه‌اندازی کند برای ژان پل گوتیه (Jean Paul Gaultier) کار می‌کرد  و قبل از آن هم خط تولید کفش خودش را داشت.

اما وقتی می‌خواست پاپوش‌های مربوط به کالکشن مجموعه مارتین مارجلا را خلق کند، هیچ‌ کفاشی حاضر نمی‌شد طرح او را تولید کند.جدابودن انگشت بزرگ برای کارگاه‌های سنتی زیادی رادیکال بود!

تقدیر این بود که گیرت برولوت (Geert Bruloot)، اولین خرده‌فروشی که کفش‌های پیش از گوتیه او را در بوتیک کوکودریلو (Cocodrillo) در آنتورپ (Antwerp) عرضه کرد، او را به کفاش آینده‌اش معرفی کند: صنعتگری ایتالیایی به نام آقای زاگاتو (Zagato).

برولوت می‌گوید که وقتی نمونه تبی را سر شام به آقای زاگاتو نشان داد چشم‌های او برق زدند. مارجلا تغییری کوچک در یک ایده سنتی به وجود آورده بود.

چیزی اینهمه آشنا و در عین حال اینهمه عجیب است که مخاطبین را جذب کرد. مردم عاشق این هستند که کفش های تبی مارجلا مثل رازی آشکار و ارزشمند متفاوت است، اما در عین حال زشتی ‌آن گیجشان می‌کند و از اینکه مشتریها چنین به آنها وفادارند سر در نمی‌آورند.

درباره نویسنده

نیلوفر ترابنده

نیلوفر ترابنده

دیدگاهتان را بنویسید

Registration

رمز خود را فراموش کرده اید؟

تهران مدا