تاریخچه ی جوراب های زنانه

تاریخچه جورابهای زنانه
امینه محمدی
نوشته شده توسط امینه محمدی

اصطلاح «جوراب ساق بلند زنانه» برای توصیف جوراب یا هر نوع پوشش پایی که توسط زنان پوشیده می شود به کار برده می شود.

در این مقاله از مجله تهران مدا با تاریخچه جورابهای زنانه بیشتر آشنا می شوید.

 

قرن شانزدهم

جوراب های ساق بلند تا قبل از قرن  بیستم وجود نداشتند اما ریشه ی آنها را میتوان در گذشته ای دور پیدا کرد.

کارگران در یونان باستان نوعی جوراب و رومی ها پاپوش های مخصوص خود را داشتند که میتوان از آنها به عنوان اولین نمونه ی جوراب یاد کرد.

در سال ۱۵۸۹ اولین ماشین بافندگی توسط Reverend William Lee اختراع شد که توسط این دستگاه جوراب هایی از ابریشم، نخ و پنبه برای استفاده ی آقایان بافته می شدند.

در آن دوره جوراب فقط توسط مردها پوشیده می شد.

در طول سال ها سبک های لباس تغییر میکردند اما لباس زنان بخشی از این روند نبود.

 

دهه ۱۹۲۰

اوایل جنس جوراب ها از پنبه ی ضخیم و یا پشم بود، که کاملا توسط دامن های بلند پوشیده میشدند و تنها در موراد خاص بود که به نمایش گذاشته میشدند و جنبه ی تحریک آمیز داشتند.

در دهه ی ۱۹۲۰ طول دامن ها تا بالای مچ باقی مانند اما با این حال جوراب های ضخیم رنگی، گلدوزی شده و طرح دار به یکی از اکسسوری های بسیار محبوب مد تبدیل شدند.

از ابتدای دهه ی ۱۹۴۰ بیشتر جوراب های ساق بلند از نایلون ساخته شدند.

 

با اختراع دستگاه بافندگی توسط William Lee و تولید جوراب های زنانه، جورابهای بافته شده به راحتی در دسترس عموم قرار گرفتند.

 زنان برای قرنها جوراب های نخی و پشمی پوشیده بودند و تقریبا در دهه ی ۱۹۲۰ بود که جوراب های ساق بلند  مد شدند و  در استایل روزانه جنبه ی زیبایی پیدا کردند.

زنان جوان دامن های تا روی زانو می پوشیدند تا پاهای خود را در جوراب های زیبا به نمایش بگذارند.

 

 

کمی بعد جوراب های نخی گلدوزی شده ظاهر شدند، اما پس از چندبار استفاده در قسمت زانو شل میشدند.

حتی ریون که یک پارچه جدید بود و در سال ۱۹۱۵ در آلمان اختراع شده بود نیز همین مشکل را داشت.

جوراب های بافته شده از ابریشم شکل خود را بهتر نگه میداشتند و با وجود قیمت بالا،خیلی زود محبوب شدند.

تولیدکنندگان شروع به تولید جوراب در انواع رنگ های پوست کردند که به پاها ظاهری برهنه می داد؛ البته به جز درزی که در پشت وجود داشت.

جوراب های ابریشمی توسط کش جوراب یا حلقه های لاستیکی به دور پاها ثابت می شدند و با استفاده از کمربندهای گارتر و یا نوارهای لاستیکی  توسط چند گیره که از پایین به جوراب متصل میشدند به کمر متصل میشدند.

 

دهه ۱۹۳۰

زنان جوراب های ابریشمی را بسیار دوست داشتند، اما مشکل اساسی آنها این بود که به راحتی پاره میشدند؛ بنابراین در اواخر دهه ی ۱۹۳۰ دانشمندان شرکت DuPont در دلایور آمریکا شروع به آزمایش برای ساخت پارچه ی قوی تری کردند.

در نتیجه آنها اسم اختراع خود را پلیمر ۶٫۶ گذاشتند و DuPont ادعا می کرد که تقریبا غیرقابل پاره شدن است.

آنها قصد داشتند از این متریال برای جوراب های زنانه استفاده کنند و آن را در نمایشگاه بین المللی نیویورک در سال ۱۹۳۸ معرفی کنند.

آنها یک جوراب زنانه ی غول پیکر را بر تن ماکت غول پیکر کرده و بدین ترتیب آن را به نمایش گذاشتند.

 

آنها پس از نمایشگاه نیویورک اسم متریال جدید را با الهام از اسم نیویورک نایلون گذاشتند.

جوراب های جدید به سرعت به فروش رسیدند؛ در اولین سالی که جوراب های نایلونی در بازار ایالات متحده برای عموم عرضه شدند، شصت و چهار میلیون جفت به فروش رسید.

دهه ۱۹۴۰

در سال ۱۹۴۱ بیست درصد از کل جوراب های ساق بلند تولید شده در ایالات متحده از جنس نایلون بودند. جوراب های نایلونی جدید به دلیل راحتی بسیار، ارزان بودن و جذابیت، میان زنان بسیار محبوب شدند. با این حال تنها چند سال، بعد جنگ جهانی دوم (۴۵-۱۹۳۹) آغاز شد و نایلون برای جنگ لازم بود.

این ماده جدید برای تهیه ی چادر و چتر نجات لازم بود و دیگر برای لوازم جانبی خانم ها در دسترس نبود.

در دوران جنگ زنان یک خط مشکی پشت پاهای خود میکشیدند و اینگونه به نظر میرسید که که جوراب به پا دارند.

بعضی از زنان برای تیره تر کردن پاهای خود از مواد آرایشی استفاده می کردند تا ظاهر جوراب زنانه را به وجود بیاورند.

پس از جنگ و عرضه ی دوباره ی جوراب های نایلونی زنان مجددا برای خرید آنها صف های طولانی تشکیل دادند.

 

دهه ۱۹۶۰

در اوایل دهه ی ۱۹۶۰ ماشین های بافنگی دایره ای می توانستند جوراب ها را بدون درز پشتی تولید کنند تا دیگر درزی مانند خط در پشت پا وجود نداشته باشد.

در اواخر دهه ی ۱۹۶۰ جوراب هایی  به نام «جوراب شلواری» بسیار محبوب شدند.

این جوراب ها مانند شلوار تا قسمت کمر بالا می آمدند و توسط کش به بدن میچسبیدند؛ دیگر به آن کمربندهای دست و پا گیر گارتر نیاز نبود.

تا اواخر قرن بیستم، بیشتر زنان شلوار را با جوراب یا جوراب بالای زانو میپوشند و  جوراب های سنتی، قدیمی و کمربند های گارتر دیگر کمیاب شدند اما هنوز از نظر خیلی ها جذاب و ظریف به نظر میرسند.

درباره نویسنده

امینه محمدی

امینه محمدی

دیدگاهتان را بنویسید

Registration

رمز خود را فراموش کرده اید؟

تهران مدا