شلوارهای جین یکی از پراستفاده ترین لباسها در دنیا هستند. در کمد بیشتر افراد حد اقل یک شلوار جین پیدا می شود و همین نکته به خصوصیات شلوار جین بر می گردد.

در این مطلب از مجله تهران مدا با تاریخچه شلوارهای جین تا به امروز بیشتر آشنا می شوید.

«جین» از اسم شهر Genoa در ایتالیا گرفته‌شده، این پارچه از نخ‌های کتان خشن و زبر و به‌صورت میله‌ای بافته شدند ، این نخ‌ها قبل از بافته شدن رنگ می‌شوند.

«دنیم» از نام شهر Nimes در فرانسه گرفته‌شده، البته انگلیس و فرانسه هنوز سر این موضوع بحث دارند که قدمت دنیم متعلق به کدام آن‌هاست!

پارچه‌های «دنیم» از نخ‌های کتان که به‌صورت جناغی بافته‌شده‌اند تهیه شده و فقط نخ‌های تار آن رنگ می شوند. به همین علت از داخل به رنگ سفید هستند.

نخ‌ها ابتدا توسط وسمه (گیاه نیل هندی) رنگ‌آمیزی می‌شدند.

دنیم همان جین آبی است.

«جین» در دهه ۱۸۰۰ میلادی به علت ضخیم بودن برای دوخت لباس کارگران و معدنچی‌ها بکار می‌رفت و از اینجا کلمه «جین» به گوش عموم رسید.

سال ۱۸۷۳ همسر یکی از کارگران برای تهیه شلوار کار برای شوهرش نزد خیاطی به نام «جیکوب داویس» رفت. او خیاط روپوش اسب، روپوش واگن و چادر بود.

وی با پارچه دنیمی که داشت شلواری دوخت و در قسمت جیب‌ها و سجاف جلو پانچ‌های مسی (از آن‌ها در روپوش اسب برای استحکام بیشتر استفاده می‌کرد) زد.

این کار در دکام بیشتر شلوارها مؤثر بود و داویس برای ثبت اختراعش به سراغ «لوی استرانس» رفت، شخصی که پارچه دنیم را از او خریده بود.

لوی صاحب مغازه‌ای بود که پارچه، لباس، شانه، دستمال‌گردن، کیف و … میفروخت.

داویس به او پیشنهاد همکاری داد و او پذیرفت و شروع به تولید شلوارهای جینی کردند که شبیه به شکل امروزی بودند.

شلوارها در دو رنگ قهوه‌ای(duck brown) و آبی تهیه شدند. مدل ۵۰۱ که دنیم بود بیشتر مورد استقبال قرار گرفت و رنگ کرم آن از دور خارج شد.

یک دهه بعد داویس برای استحکام بیشتر دو دوخت هلالی نارنجی‌رنگ به پشت شلوار اضافه کرد که موجب بهبود طراحی آن‌ها شد.

سال ۱۸۹۰ برند Levi’s که از نام «لوی» و «داویس» گرفته‌شده بود به ثبت رسید.

آنها علاوه بر شلوار، کت و اورآل هم تولید می‌کردند.

پس‌ازآن کارخانه‌های دیگر روی کار آمدند، در سال ۱۸۹۵ «Oshkosh B’Gosh»، سال ۱۹۰۴«Blue Bell»که بعدها “wrangler”شد.

سال ۱۹۱۱ برند “Lee” توسط «لی مرکانتیل» وارد بازار شدند.

طی جنگ جهانی اول جین‌های “Lee Union_Alls” که دارای سایز استاندارد بودند برای کارگران جنگ به بازار آمدند.

جین در دهه ۱۹۲۰ میلادی توسط کارگران، معدنچی‌ها و کابوی‌ها پوشیده می‌شد.

“Gary cooper” و “john wayne” دو هنرپیشه آن زمان با پوشیدن شلوار جین در نقش کابوی موجب شهرت شلوار جین شدند و آن را نمادین کردند.

به علت راحت بودنش همه مشتاق خرید آن برای استفاده در روزهای آخر هفته‌ شدند.

سال ۱۹۳۰ وگ به شلوار جین لقب “western chic” یعنی «غربی شیک» را داد و به آن مهر تأییدی به‌عنوان یک آیتم فشن داد.

سال ۱۹۳۶ برای اولین بار لیبل قرمزرنگ برند «Levi’s» به روی شلوار آمد.

سال ۱۹۴۲ طراح آمریکایی بنام “claire Mccardell” بیش از ۷۵ هزار پیراهن دنیم جلوباز زنانه فروخت.

دهه ۵۰ اسطوره‌های جذابی مثل «مارلون براندو»، «جیمز دین» و ستاره‌های موسیقی راک‌اند رول نقش بسزایی در شهرت شلوار جین در میان جوانان سرکش داشتند.

جین‌هایی راسته،شست شده به رنگ روشن که پوشیدن آن‌ها حتی تا دهه بعد در مدارس و کلیسا و… ممنوع بود.

دهه ۶۰ آغاز دوره «هیپی‌ها» بود، جنبش آزادانه و جوانانه عشق که فرهنگ آمریکا را به لرزه انداخت.

«هیپی‌ها و معترضان جنگ» جین را پوشیدند، آن‌ها جین‌ها را با منجوق، پولک، گلدوزی و نقاشی مزین می‌کردند.

مغازه‌ای در نیویورک جین‌ها را شست می داد و تزیین می‌کرد و به قیمت ۲۰۰ دلار میفروخت. اما شهرت این شلوارها بیشتر به خاطر تزئینات روی آنها به وسیله دست بود.

هیپی ها پوشیدن دو جین باهم یعنی ژاکت و شلوار را رواج دادند. زنان جین‌های با کمر و ران‌های تنگ‌تر و دمپای گشاد می‌پوشیدند. آن‌ها جین را به یک نماد تبدیل کردند.

دهه ۷۰ «حامیان طبقه کارگر» و همچنین افراد «خواهان حقوق برابر زن و مرد» جین به تن می‌کردند.

“farrah Fawcett” هنرپیشه سریال «فرشتگان چارلی» و «لورن هاتون» مدل مشهور دو نماد جدید آمریکا جین را به تن کردند و موجب محبوبیت آن در میان زنان شدند و در واقع ازین به بعد پوشیدن جین برای عموم زنان رایج شد.

دامن و جلیقه جین نیز دو آیتم جدید این دهه بودند.

سال ۱۹۷۶ «کلوین کلاین» اولین شلوار جین را در مد سطح بالا (High Fashion) در کالکشن خود به نمایش گذاشت.

سال ۱۹۷۹ “Gloria Vanderbilt” شلوار جین را وارد بازار کرد.

جین دیگر جنبه تجاری نداشت بلکه به یک هویت تبدیل شده بود و تصویری نمادین یافته بود.

جین در میان خرده فرهنگ‌های زیادی رایج شد:

خرده‌فرهنگ‌های «گرانژ»، «پانک» که زیرمجموعه‌هایی از فرهنگ «راک» بودند شلوارهای تنگ، اسید شور یا سنگ‌شور را باب کردند.

جین دیگر جنبه تجاری نداشت بلکه به یک هویت تبدیل شده بود و تصویری نمادین یافته بود.

در دهه ۸۰ جین به کالکشن های متعددی راه یافت.

تبلیغ برند «کلوین کلاین» توسط «بروک شیلدز» ۱۵ ساله و همچنین برند «گس» با «کلودیا شیمز» پتانسیل‌های جدید و فریبنده دنیم روی کار آمدند و دختران و پسران زیادی خواستار دنیم شدند.

در این دهه شخصی بنام ” Adriano goldschmied” که به «پدرخوانده دنیم» شهرت داشت در ماندگاری دنیم کمک شایانی کرد.

جین‌ها به‌قدری تنگ بودند که برخی آن‌ها را خوابیده به تن می‌کردند.

goldschmied

Adriano Goldschmied

در دهه ۹۰ جین وارد خانه‌های مد لوکس همچون «ورساچه»و «دیور» شد.

 جین در میان خرده فرهنگ‌های زیادی رایج شد:

خرده‌فرهنگ‌های «گرانژ»، «پانک» که زیرمجموعه‌هایی از فرهنگ «راک» بودند شلوارهای تنگ، اسید شور یا سنگ‌شور را باب کردند.

«فرهنگ هیپ-هاپ» جین‌های بگ و گشاد به همراه ژاکت‌های اُورسایز را مد کرد.

برند “JNCO” در لس‌آنجلس به بازار آمد، شلوارهایی مردانه و پسرانه که از کمر به‌شدت گشاد می‌شدند و ژاکت‌های اُورسایز جین را بین مردان و پسران ترند کرد.

ستارگان «پاپ» همچون “spiece girls” با پوشیدن جین‌های بوت کات سنگ‌شور و ریش‌ریش علاقه‌مندان خود را جذب چنین مدل‌هایی کردند.

از دیگر ترندهای این دهه سرتاپا جین پوشیدن بود.

متفکران و افراد شیک از جین‌های ساده و تیره استفاده می‌کردند تا با اصول پوشش آن‌ها هماهنگ باشد.

دوستداران هنر بابت جین‌های وینتیج که به روش سنتی رنگ می‌شد بهای زیادی می‌پرداختند.

جین‌های کارپنتر که پر از جیب و زیپ بودند در این دهه متولد شدند.

سال ۲۰۰۰ با آغاز دهه جدید ستارگانی همچون «بریتنی اسپیرز» و «کریستینا آگولرا» جین‌های به‌شدت فاق کوتاه، دمپا گشاد و سایه‌روشن را مد کردند.

در این دهه جین را برای بیرون رفتن‌های شبانه و سرکار می‌پوشیدند.

در اواسط این دهه جین‌های لوله‌ای و تنگ مد شد که با استفاده از تکنولوژی سبُک و کشی شدند مورد استقبال قرار گرفتند.

برندهایی همچون “Hudson jeans”, “citizens of humanity”, “7 for all mankind” به سر زبان‌ها افتاد.

جین‌های “boyfriend” و”mom style” مورد استقبال زنان وجین های تنگ مورد توجه مردان قرار گرفت.

پس از ۲۰۱۰ جین‌های کاملاً متنوع به‌وفور در فروشگاه ها یافت می‌شد. جین‌های تنگ زنانه بسیار مورد استقبال بود و به علت راحتی و آسان ست شدن یک عنصر جدانشدنی از کمد لباس هر زن بود.

جین‌ راسته به کمک «بلاگرهای فشن و استایل» یک ‌ترند دیگر بود که نسبت به مدل‌های قدیمی خود تنگ‌تر بود و باسن، ران‌ها و قد را به فرم خوش‌آیندی نشان می‌دهد.

در اواخر این دهه شلوارهای فاق بلند بسیار موردتوجه «سلبریتی ها» و «بلاگرها» برای استایل خیابانی شدند، این شلوارها انحنای کمر و باسن را به زیبایی نشان می‌دهند.

با الهام گرفتن از دهه‌های گذشته اُورآل، جامپ سوئیت، رامپر جین محبوب و انتخابی مناسب برای کنسرت‌ها و فستیوال‌های موسیقی شدند.

“Distressed denim” دنیم هایی با زانوهای ساییده و جین‌های تیره که به روش مصنوعی رنگ می‌شوند از دیگر ترند ها بودند.

جین‌های “ultra_shredded” یا پاره به‌شدت مورد استقبال جوانان طرفدار دنیم قرار گرفتند.

جین‌های که با ماشین اتوماتیک بافته می‌شوند.

جین‌های که نه شست شده‌اند نه افکت دیگر روی آن ها اعمال شده است.

تحول «مد پایدار» در این دهه بر شلوارهای جین نیز مؤثر بود و بخشی به روش تکنولوژی «دوستدار محیط‌زیست» تهیه شدند.

امروزه اکثر برندها لاین تولید انبوه  جین دارند اما همچنان نام “Levi’s”, “wrangler”, “Lee” در میان آن‌ها می‌درخشد.

درباره نویسنده

فاطمه روشن پور

فاطمه روشن پور

دیدگاهتان را بنویسید

Registration

رمز خود را فراموش کرده اید؟

تهران مدا