فست فشن چیست؟

نیلوفر ترابنده
نوشته شده توسط نیلوفر ترابنده

فست فشن یا مد سریع اصطلاحی است که امروزه برای توصیف گردش مالی فوق العاده سریع استایل های مد توسط خرده فروشان با ارائه ی ۵۲ “استایل فصلی” در سال استفاده می شود.
در گذشته ، خرده فروشان سالانه چهار بار استایل های جدید را ارائه می کردند ، اما امروزه برای خرده فروشان فست فشن معمول است که هر هفت روز یکبار “فصل” های جدید را عرضه کنند.
این تولید مداوم، به انضمام فروش های بی پایان ، فرهنگ مصرف کننده “فست فشن” را تحریک کرده است که ریشه در انگیزه های کوتاه مدت و کمیت به جای توجه کیفیت وهدف دارد.


مد سریع مسئول سودهای کلان نیز هست، به ویژه اگر یک خرده فروش بتواند از روند قبل از رقابت به ترند شدن پرش کند.
و در صورت بروز هر گونه ضرر ، این خرده فروشان قادر هستند با راه اندازی یک خط تولید محصول جدید لباس به سرعت این ضرر های مالی را جبران کنند.
و از آنجا که لباس کالایی ارزان است (و هزینه های تولید ارزانی دارد) ، به راحتی می توان مصرف کنندگان را برای خرید لباس های جدید و جدیدترین استایل ها به فروشگاه ها آورد.


اصطلاح فست فشن یا مد سریع به اوایل دهه ۱۹۹۰ بر می گردد، زمانی که زارا در نیویورک افتتاح شد و نیویورک تایمز از کلمه “مد سریع” برای توصیف مدل تولید فوق العاده سریع زارا استفاده کرد که می توانست لباس را در عرض دوهفته از طراحی به فروشگاه منتقل کند.
پس از آن ، فروشندگان بیشتری مانند H&M ، J.Crew ، Gap ، Forever 21 ، Top Shop و بسیاری از خرده فروشان با سرعت بالا ،شروع به تولید لباس در زمان کم کردند ، که این امرهمزمان با خرید های آنلاین بود.
خرده فروشان با تمرکز بر عناصر اصلی زنجیره تأمین و تأکید بر افزایش سرعت تولید با قیمت پایین ، هدف خود را برای سود بیشتر دنبال کردند.


این مفهوم پویایی صنعت را با فلسفه پاسخ سریع به نیازها تغییر داد. که منجر به افزایش دقت پیش بینی به دلیل کوتاه شدن بازه زمانی و امکان تولید سریع گردش مالی کالاها برای خرده فروشان اصلی شده است.
اگر تا به حال از خود سؤال کرده اید که چه زمانی ترندهای مد با این سرعت گیج کننده شروع به فعالیت کردند، جواب شما دهه ۱۹۶۰ است، زمانی که جوانان از لباس های ارزان قیمت ترند های جدید استقبال کردند ولباس های قدیمی و سنتی را پس زدند.

و خیلی زود،برند های فشن مجبور شدند راه هایی برای پاسخ گویی به افزایش تقاضا برای لباس های مقرون به صرفه پیدا کنند ، و این امر منجر به بازشدن کارخانجات نساجی گسترده در سراسر جهان در حال توسعه شد و به شرکت های آمریکایی و اروپایی اجازه داد تا میلیون ها دلار سود کنند.
با استفاده از این استراتژی ، مجموعه های لباس پیرامون آخرین ترندهای فشن ارائه شده در نمایشگاه های مد بهار و پاییز در نیویورک ، پاریس و میلان ، برای مشتریان با استایل با کیفیت و قیمت پایین ساخته شد.
از انجا که می توان از مناظر مختلف به مساله فست فشن نگاه کرد موارد زیر موضوعاتی هستند که بیشترین نگرانی را در فست فشن ایجاد می کنند.


زباله های نساجی: مبلغی که یک شرکت در تولید لباس و زباله های ناشی از لباس های فروخته نشده در فروشگاه ها هدر می دهد
شیوه های کار بهره برداری: کار نساجی که شامل کودکان ، شرایط نامناسب کار و دستمزد پایین می شود.
انتشار کربن: انتشار کربن مربوط به تولید و حمل و نقل لباس
مصرف آب و آلودگی: مقدار آب مورد استفاده در ساختن لباس و همچنین آلودگی بالقوه ای که در ساخت لباس ایجاد می شود
خطرات بهداشت عمومی: رنگهای شیمیایی و سایر خطرات تولیدی که بر سلامت جامعه و کارگران نساجی تاثیر می گذارد از کیفیت هوا و آب تا تاثیرات فیزیکی ناشی از کار.
اما اولین بار فست فشن توسط چه کسی شروع شد؟ پاسخ خیلی واضح نیست ، زیرا بسیاری از شرکتهایی که امروزه ما به عنوان پیشگام در صنعت می شناسیم ، از جمله Zara ، H&M ، TopShop و Primark ، به عنوان فروشگاه های کوچک در اروپای اواسط قرن بیستم شروع به کار کردند.
تمرکزهمه آنها روی لباسهای ترندی با قیمت مناسب بود که در نهایت در سراسر اروپا گسترش یافتند ، و به مرور در دهه های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ به به بازار آمریکا نیز وارد شدند.
اگرچه همه ی این برندها بر شروع بی فروغ و صعودی درخشان تاکید دارند تشخیص اینکه چه کسی دیگری را تحت تأثیر قرار داده است دشوار است.
رشد سریع و مشخصی که امروزه این برندها را تعریف میکند با اقدامات کاهش هزینه همراه است و بسیاری از این شرکت ها مایل به افشای جزییات بهره کشی در کارگاه های تولیدیشان نیستند.
آینده ی فست فشن
دلیل اینکه این که فست فشن را به عنوان مد یکبار مصرف میشناسند مقدار قابل توجه از زباله های مرتبط با آن است.
با درک و پذیرش مصرف کنندگان از کیفیت پایین این لباس ها در ازای قیمت پایین و لزوم تعویض آنها خیلی سریع می توانند آنها را دور بیاندازند و به سراغ ترند بعدی بروند.
اگرچه این موضوع جدیدی در صنعت مد نیست ، زیرا همواره روند ترند های مازاد مصرف وجود داشته اما فست فشن موجب افزایش نرخ بالای آلودگی گشته است.
خرده فروشانی مانند اچ اند ام به دنبال راه حل های بلند مدت و کاهش رد پای کربنی خود از محیط زیست هستند.اگرچه آنها یکی از مسببین اصلی لبریز کردن دنیا با لباسهای ارزان قیمت هستند، اغلب همین کالا ها را در کشور های تولید کننده بازیافت می کنند و آنها را تبدیل به پتو موکت عایق و مواد داخل بالش می کنند.
با توجه به اینکه بخش های مختلف فست فشن متکی به برنامه های تجاری است که تولید انبوه را با سرعت بالا ترغیب می کند که منجر به آسیب های جانبی می شود.
برخی شاخص ها مبنی بر کاهش فست فشن وجود دارد
اما تا زمانی که طرح های اجتماعی و زیست محیطی شرکت ها تحت تاثیر خرده فروشان باشد و تقاضای بالای مصرف کننده باقی بماند ،فست فشن الگویی برای تجارت در آینده پیش بینی می شود.

درباره نویسنده

نیلوفر ترابنده

نیلوفر ترابنده

۲ دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

Registration

رمز خود را فراموش کرده اید؟

تهران مدا